่ที่เดิม ผ่านไปครู่หนึ่งจึงปลดปล่อยการรับรู้ออกมาตรวจสอบรอบด้าน เมื่อมั่นใจว่าไป๋เจี่ยนจู๋จากไปแล้วจึงลืมตาแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ถึงจะเป็นคนดี แต่น่าเสียดายที่โง่เขลาเกินไป”
นางพลิกตัวจากพุ่มไม้ที่ทับไว้ใต้ร่าง ค้นเสื้อผ้าที่ห่อรวมกันไว้อย่างลวกๆ ออกมา สวมเสื้อผ้า สะพายกระเป่าเก็บของใหม่อีกครั้ง เกล้าผมตามสบาย ถ้าไม่เห็นใบหน้า ไป๋เจี่ยนจู๋ต้องจำคนผู้นี้ได้แน่ว่าเป็นจินเฟยเหยา?
เห็นบนใบหน้าของนางมีพลังวิญญาณลอยออกมาชั้นหนึ่ง ใบหน้าที่บอบบางงดงามพลันเปลี่ยนไปกลายเป็นใบหน้าของสตรีแปลกหน้า หางตามีรอยย่นนิดๆ ริมฝีปากหนา ดวงตาดอกท้อยั่วยวนคน เปลี่ยนเป็นสตรียั่วสวาทที่เติบโตเต็มที่แล้วคนหนึ่งโดยสมบูรณ์
“เป็นคนที่หลอกง่ายจริงๆ โชคดีที่ได้ตำราเวทซ่อนฆ่าเล่มนี้ของซานเชียนจื่อ หากไม่มีเวทแปลงโฉมคงต้องตายอยู่ที่นี่” คนผู้นี้คือจินเฟยเหยา คิดไม่ถึงว่านางจะขวัญกล้าถึงขั้นนี้ ใช้เวทแปลงโฉมเปลี่ยนใบหน้า และทุบตีตนเองหลายหมัด ทั้งยังลงมือกับลำคอของตนเองอย่างอำมหิตเพียงเพื่อทำให้เสียงแหบ
โชคดีที่นางใช้แรงปานกลาง ไม่เช่นนั้นฟาดฝ่ามือนี้ลงไปทำกระดูกคอของตนเองแตก คงตายอย่างไม่เป็นธรรมจริงๆ
นึกถึงว่ายังหลอกเอายากลีบดอกไม้เม็ดหนึ่งจากมือของไป๋เจี่ยนจู๋ได้ นางก็เบิกบานจนอยากหัวเราะ นางฉวยโอกาสที่ไป๋เจี่ยนจู๋ยังไม่พบเห็น แอบหนีออกจากป่าเงียบๆ หยิบยันต์ที่เหมือนสมบัติล้ำค่าออกมาจากกระเป๋าเก็บของตบลงบนร่าง ร่างทั้ง
