สยงเทียนคุนนอนอยู่บนพื้นหญ้าอย่างลำบากสองวัน สองวันที่รักษาบาดแผลขาที่ถูกชกหักก็ประสาน ทว่าบาดแผลอื่นๆ ต้องใช้เวลาหน่อยจึงหายดีทั้งหมด ยามนี้เขากำลังเข้าฌาน ทันใดนั้น เขาก็ลืมตาขึ้นมองเบื้องหน้า มีแสงสีเขียวสายหนึ่งกำลังมาอย่างรวดเร็ว
แสงสีเขียวร่อนลงเบื้องหน้าเขา บุรุษชุดขาวผู้หนึ่งเดินลงมาจากไผ่เขียวหยุดลงเบื้องหน้าเขา บุรุษผู้นั้นมองไปรอบด้าน แล้วกวาดตามองบนร่างของสยงเทียนคุน เอ่ยอย่างชืดชา “สหายเซียนท่านนี้ ข้ากำลังตามหาคน ขอถามหน่อยเจ้าเห็นสตรีผู้หนึ่งผ่านมาที่นี่หรือไม่?”
ไป๋เจี่ยนจู๋อาศัยกลิ่นอายบนป้ายลึกลับที่ตนเองทิ้งไว้หาตำแหน่งของจินเฟยเหยาพบ ทว่าเพราะกลิ่นอายบัดเดี๋ยวมีบัดเดี๋ยวไม่มีจึงหาไม่พบ ตอนผ่านสถานที่นี้เขาสังเกตเห็นว่าที่นี่ก็มีกลิ่นอายของป้ายลึกลับจึงคิดสอบถามคนผู้นี้ดู
สยงเทียนคุนมองคนผู้นี้อย่างตื่นตัว จากเสื้อผ้าบนร่างสามารถมองออกว่าเป็นคนของหอชิงซวีซึ่งเป็นหนึ่งในตำหนักลั่วเซียน ทว่าก็ไม่อาจขจัดความคิดที่ว่าผู้อื่นปลอมตัวเป็นคนของหอชิงซวีให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ คลายความระวังป้องกันแล้วฆ่าคนชิงทรัพย์ หอชิงซวีมีชื่อเสียงดีงามตลอดมาและน่าจะดีที่สุด ถ้าคนของหอชิงซวีทำเรื่องเอาเปรียบผู้อื่นในยามลำบาก เช่นนั้นทั่วทั้งโลกหนานซานคงไม่มีใครดีสักคน เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของหอชิงซวี ดังนั้นสยงเทียนคุนจึงเอ่ยตอบ “ไม่ทราบว่าคนที่สหายเซียนตามหามีลักษณะอย่างไร”
ไป๋เจี
