่ยนจู่ครุ่นคิด จากนั้นตอบอย่างหนักแน่น “ไร้ยางอาย ละโมบ ทั้งยังไม่มีศักดิ์ศรี”
สยงเทียนคุนมองเขาอย่างหมดวาจา ได้แต่ส่ายศีรษะ “สหายเซียน สิ่งที่เจ้าเอ่ยมาคือคุณสมบัติภายใน จะมองออกจากภายนอกได้อย่างไร แต่ดูจากที่เจ้าพูดมาน่าจะไม่ใช่ชนชั้นที่ดีอะไร สตรีเช่นนี้ข้าไม่เคยพบมาก่อน”
“อ้อ” ไป๋เจี่ยนจู๋มองสยงเทียนคุนอย่างไม่เชื่อถือ บนร่างคนผู้นี้มีบาดแผล แม้แต่คนตาบอดยังดูออกว่าผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมา หรือว่าจะพบกับสตรีไร้ยางอายผู้นั้น
“สหายเซียน อภัยที่ข้าเอ่ยตามตรง ก่อนหน้านี้เจ้าเคยต่อสู้กับคนผู้นี้ที่นี่สินะ คนผู้นี้เป็นสตรีใช่หรือไม่? ไม่ขอปิดบัง ที่นี่มีกลิ่นอายผนึกส่วนหนึ่งของข้าหลงเหลืออยู่ ของสิ่งนั้นพอดีอยู่บนตัวคนที่ข้ากำลังตามหา”
สยงเทียนคุนยังส่ายศีรษะ ตอนตนเองและจินเฟยเหยามาที่นี่ สถานที่แห่งนี้ไม่มีคนอื่น ถ้าบอกว่าเป็นสตรี ก็มีเพียงเฟยเหยาผู้เดียว ทว่าเฟยเหยาใจดีและน่ารักขนาดนี้อย่างไรคงไม่ใช่สตรีชั่วร้ายที่เขาบรรยาย ท่าทางก่อนหน้านี้คงมีคนเคยอยู่ที่นี่
เขาครุ่นคิด เอ่ยอย่างมั่นใจ “ข้าเคยต่อสู้กับคนอื่นที่นี่จริง แต่ข้ามั่นใจว่าคนผู้นั้นไม่ใช่คนที่เจ้าเอ่ยถึง ถ้าที่นี่มีกลิ่นอายที่เจ้าว่าจริง เป็นไปได้ว่าก่อนที่พวกเรามานางคงเคยอยู่ที่นี่”
ไป๋เจี่ยนจู๋ขมวดคิ้ว มองสยงเทียนคุนที่มีสีหน้าสงบนิ่งดูไม่เหมือนกำลังพูดโกหก จึงได้แต่ถามว่า “คนที่ต่อสู้กับสหายเซียนไปทิศทางใด”
“นางหนีไ
