ดวงตาจินเฟยเหยาพร่าพราย ยืนอยู่บนสนามหญ้าเขียวขจีอย่างตะลึงงัน ดอกไม้ป่าในพุ่มไม้งอกงาม ในบรรดานั้นยังปะปนด้วยหญ้าวิญญาณเล็กๆ มากมาย มีกลิ่นหอมของยาลอยมาในอากาศ ทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ ตนเองใช่มาถึงสวนสมุนไพรของผู้อาวุโสคนใดหรือไม่
กำลังลังเลว่าจะไปเก็บหญ้าวิญญาณเหล่านั้นให้หมดดีหรือไม่ นางพลันตื่นตัว สองฟากข้างของนางมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่ดุร้ายอำมหิตสองกลุ่มกำลังจับจ้องอีกฝ่ายเหมือนพยัคฆ์จ้องมองเหยื่อ บรรยากาศคุกรุ่นอย่างยิ่ง ส่วนจินเฟยเหยาปรากฏตัวขึ้นระหว่างพวกเขาอย่างกะทันหันดึงดูดความสนใจของทุกคนได้สำเร็จ
“อา รบกวนอารมณ์สุนทรีของทุกท่านแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ พวกท่านเชิญต่อเถอะ” จินเฟยเหยาหัวเราะหึหึ ถอยร่างไปข้างหลัง คิดจะออกไปจากสถานที่ที่มีความขัดแย้งแห่งนี้
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสองฝ่ายมองนางก้มศีรษะถอยหลังไป ทันใดนั้น มีคนหนึ่งเอ่ยปากตะโกน “จินเฟยเหยา?”
“อ๋า?” จินเฟยเหยาตัวแข็งทื่อ ข้าไม่รู้จักผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน คงไม่ใช่ศัตรูหรอกนะ นางเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองไปทางผู้บำเพ็ญเซียนที่เรียกนาง มีสาวงามขั้นสร้างฐานช่วงต้นเดินออกมาจากด้านหลังผู้บำเพ็ญเซียนห้าคน ไม่ ไม่ใช่สาวงาม แต่เป็นบุรุษที่งามราวกับนางฟ้า
“สยงเทียนคุน? เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไม่ได้พบกันหลายปีเจ้ายิ่งมายิ่งสวยขึ้น” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึง เส้นผมสีหมึกเกล้าขึ้นเบาๆ ร่างสวมเสื้อหลัวซาน[2] ยังงด
