งามมีเสน่ห์ดังเดิม เพียงแต่หางตาเฉียงขึ้นนิดๆ ถึงในดวงตาจะแสดงความตื่นเต้นยินดี ทว่าก็ทำให้คนรู้สึกได้ถึงความเย็นชา
ที่แท้ฝ่ายหนึ่งเป็นคนคุ้นเคย จินเฟยเหยาเดินไปหาเขาหลายก้าวแล้วหยุดฝีเท้ายืนนิ่ง ขมวดคิ้วมองในกลุ่มของเขา ในเมื่อสยงเทียนคุนปรากฎตัวขึ้นที่นี่ นางปิศาจเฒ่าขั้นสร้างฐานช่วงปลายจะอยู่ในนั้นหรือไม่
“นางไม่ได้มา เจ้าไม่ต้องกลัว” สยงเทียนคุนมองนางด้วยรอยยิ้มเอ่ยเบาๆ จินเฟยเหยาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ใครบอกว่าข้ากลัว ข้าแค่ไม่อยากเห็นนางเท่านั้น” ตอนนี้นางมีความมั่นใจอย่างยิ่ง ต่อให้สู้ไม่ชนะนางปิศาจเฒ่า ตนเองก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานย่อมหนีไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีปัญหา
“ข้าอยากจะพบเจ้ามาตลอด คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะหล่นลงมาเบื้องหน้าข้าพอดี มา พวกเราไปที่อื่นกัน ที่นี่มีคนมากพูดคุยไม่สะดวก” สยงเทียนคุนยิ้มแล้วเดินมาหา ฉุดดึงมือของจินเฟยเหยาอย่างสนิทสนมเตรียมพานางจากไป
“หยุดนะ”
“ศิษย์น้องสยง”
คนสองกลุ่มเห็นเช่นนี้ อดตะโกนออกมาพร้อมกันไม่ได้
สยงเทียนคุนหยุดฝีเท้า หันกายมาถามคนกลุ่มแรกอย่างเย็นชา “ทำไม พวกเจ้ามีธุระหรือ?”
เห็นสายตาเย็นชาของเขา บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องของเขาหลังจากลังเลเล็กน้อย ก็ได้แต่ส่ายศีรษะเอ่ยว่า “เปล่า เปล่า แค่หวังว่าศิษย์น้องจะระวังความปลอดภัยของตนเอง ในดินแดนลึกลับลั่วเซียนมีอันตราย ทุกคนต้องอยู่ด้วยกันเพื่อดูแลกัน จะได้ไม่ทำให้อาจารย์เป็นห่วง”
“ฮึ ข้าค
