มาจากปาก ทำให้จินเฟยเหยาอิจฉาแทบตาย นี่คืออาวุธเวทแก่นชีวิต เลี้ยงดูอยู่ในห้วงการรับรู้ตลอดเวลา ขอเพียงสร้างฐานแต่ละคนล้วนมีหนึ่งชิ้น ของวิเศษต่อให้มีอานุภาพมาก แต่ถ้าไม่ใช่อาวุธเวทแก่นชีวิตอานุภาพจะลดลงไม่น้อย
ทว่าจินเฟยเหยาเพิ่งสร้างฐาน พลังยังไม่เสถียร ก็ถูกพาเข้ามาในดินแดนลึกลับของเมืองลั่วเซียน ไม่ต้องเอ่ยถึงอาวุธเวทแก่นชีวิต พอคิดถึงเรื่องนี้นางก็นึกถึงลำแสงที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้ได้ กระเป๋าเก็บของดูเหมือนจะสว่างขึ้นจึงรีบหยิบกระเป๋าเก็บของออกมา นางค้นหาในนั้นพบว่ามีสิ่งของชิ้นหนึ่งส่องแสงกระพริบอยู่จริงๆ
นี่คือ…มองสิ่งของที่ส่องแสงกระพริบในมือ จินเฟยเหยารู้สึกสมองพองโต นี่เป็นสิ่งของที่ล้วงมาจากตัวไป๋เจี่ยนจู๋ ป้ายห้าสีที่มีหินผลึกเล็กๆ แปดก้อนเขียนอักษรไว้ตัวหนึ่งว่าลับ
“ที่แท้นี่คือป้ายส่งตัวเข้าดินแดนลึกลับของเมืองลั่วเซียน คิดไม่ถึงจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ข้าประหยัดศิลาวิญญาณไปห้าหมื่นก้อน ในเมื่อมาแล้ว ข้าก็จะเอาหญ้าวิญญาณกลับไปนิดหน่อย” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าตนเองจะเอาเปรียบได้อีก ใส่ป้ายห้าสีในกระเป๋าเก็บของด้วยรอยยิ้มปริ่ม นางเคยได้ยินว่า ตอนออกไปก็ต้องมีป้ายนี้จึงไม่โยนทิ้ง
จินเฟยเหยาลูบศีรษะ พลันเกิดความคิดแปลกประหลาด ถ้าไม่ออกไปล่ะ อย่างไรเสียดินแดนลึกลับของเมืองลั่วเซียนก็เปิดออกทุกสิบปี ถ้าสามารถเด็ดหญ้าวิญญาณเหล่านี้ได้ตามใจชอบ ก็จะทำเงินได้ก้อนใหญ่
“อ๊า!”
เสี
