ยงร้องอนาถดึงความคิดของนางกลับมา ทางด้านสยงเทียนคุนเป็นฝ่ายได้เปรียบ แขนข้างหนึ่งของเฮ่าชางมีโลหิตสดกระฉูด เพิ่งถูกดอกจวี๋ฮวาของสยงเทียนคุนตัด ด้านหลังสยงเทียนคุนมีปราณกระบี่รูปดอกจวี๋ฮวาสูงห้าจั้งหนึ่งดอก งดงามมีเสน่ห์อย่างยิ่ง
“ดอกจวี๋ฮวาเบ่งบาน บาดแผลกระบี่ทั่วร่าง ยอดเยี่ยมเหมือนที่ได้ยินมาจริงๆ” ศิษย์คนหนึ่งในสำนักจ้งเทียน เอ่ยพึมพำด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“ที่แท้สยงเทียนคุนร้ายกาจปานนี้ ทั้งยังมีชื่อเสียง หลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตผ่านมาอย่างไร” จินเฟยเหยามองปราณกระบี่อันงดงาม อดส่ายศีรษะทอดถอนใจไม่ได้
ทว่าในมุมหนึ่งของดินแดนลึกลับลั่วเซียน สายตาของไป๋เจี่ยนจู๋มองมาทางนางไกลๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ราวกับอยู่ไกลขนาดนั้นก็ยังสามารถมองเห็นนางได้
“ในที่สุดก็หาเจ้าพบ ท่าทางข้าจะเดิมพันได้ถูกต้อง เจ้าได้ยาสร้างฐานสองเม็ดของข้าน่าจะสร้างฐานได้สำเร็จ และใช้ป้ายดินแดนลึกลับมาถึงดินแดนลึกลับลั่วเซียนจริงๆ ตอนนี้ข้าจะดูสิว่า เจ้าเป็นใครกันแน่ จึงกล้ามาหยามเกียรติข้า”
[1] ดอกจวี๋ฮวา คือ ดอกเบญจมาศ
[2] เสื้อหลัวซาน คือ เสื้อทอที่บางดุจปีกจักจั่น สวมใส่แนบลำตัว
[3] ธงเมฆขาว คือ ของวิเศษของเจ้าแม่ซีหวังหมู่ ปรากฏในเรื่องห้องสิน
