าบสกปรกบนร่าง
ปกตินางแช่น้ำแกงยาวิญญาณในห้องฝึกบำเพ็ญ มีสิ่งของที่ใช้อาบน้ำทั้งหมดอยู่ จึงอาบน้ำชำระกายให้สะอาดอย่างรวดเร็ว จินเฟยเหยาผลัดเปลี่ยนชุดสะอาดแล้วเดินออกจากห้องฝึกบำเพ็ญอย่างสดชื่น
“พั่งจื่อ ข้าสร้างฐานสำเร็จแล้ว” จินเฟยเหยาเดินออกจากห้องฝึกบำเพ็ญก็เห็นพั่งจื่อที่หดร่างเล็กลงกำลังหลับอยู่บนเก้าอี้นอนอย่างสบายอารมณ์ ต้านิวนั่งโง่งมอยู่ด้านข้าง กำลังทุบต้นขาให้พั่งจื่อเป็นครั้งคราวราวกับเลียนแบบสาวใช้
จินเฟยเหยาตกตะลึง เอ่ยอย่างมีโทสะ “พั่งจื่อ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะสอนต้านิวจนกลายเป็นเช่นนี้ เจ้าไม่ใช่คนเสียหน่อย มาหลับบนเก้าอี้ทำไม ยังมีเจ้า ต้านิว เจ้ามีศักดิ์ศรีของกบผานอวิ๋นหน่อยได้หรือไม่”
ระดับเชาวน์ปัญญาของต้านิวยังห่างไกลจากพั่งจื่อ หลังจากถูกจินเฟยเหยาด่าทอ แค่เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างโง่งม ไม่รู้ว่าลูกพี่กำลังด่าอะไร ดวงตามองจินเฟยเหยา มือกลับยังทุบต้นขาอยู่ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับมันจริงๆ
“เจ้าเป็นสัตว์ภูติของใครกันแน่ ทนพวกเจ้าสองคนไม่ไหวแล้ว กลางวันแสกๆ มาทำท่าเป็นเจ้านายอะไรกัน” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าตนเองสร้างฐานสำเร็จ ออกมาอย่างดีอกดีใจ ปราดแรกที่มองเห็นคือเจ้ากบที่ไม่ใช่คนก็เหมือนคนสองตัวนี้
“อ๊บๆ” พั่งจื่อรีบทักนางสองคำ ทว่าร่างไม่ขยับเลยสักนิด
“ข้าเป็นเจ้านายของพวกเจ้านะ ตอนนี้ข้าสร้างฐานสำเร็จแล้ว พวกเจ้าน่าจะมาประจบข้าสิ ห้ามเมินเฉยข้า ได้ยินหรือไม่”
ในขณะที่จิน
