เฟยเหยาระเบิดโทสะใส่กบสองตัวอย่างเดือดดาล กระเป๋าเก็บของตรงหว่างเอวนางพลันเปล่งแสงประหลาด มีอะไรกำลังดังหึ่งๆ
“อะไรน่ะ?” จินเฟยเหยางุนงง ในกระเป๋าเก็บของนางไม่มีสิ่งประหลาดสักหน่อย
ไม่รอให้จินเฟยเหยาเปิดระเป๋าเก็บของ ลำแสงสายหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า นางหายแวบไปจากที่เดิม พั่งจื่อและต้านิวมองเรือนอันว่างเปล่าแล้วมองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ต้านิวมองพั่งจื่อด้วยสีหน้างุนงงราวกับคิดจะให้พั่งจื่อตัดสินใจ เจ้านายที่ไม่ได้พบครึ่งปีเพิ่งออกจากในห้องก็ถูกแสงสายหนึ่งกินไปแล้ว ส่วนพั่งจื่อก็กระพริบตามองต้านิว จากนั้นมุมปากก็แย้มยิ้มเบาๆ เอ่ยกับต้านิวว่า “อ๊บ”
“อ๊บๆ?” ต้านิวมีสีหน้าโล่งอก ก้มหน้าทุบต้นขาพั่งจื่อต่อ
ส่วนพั่งจื่อก็เอนพิงเก้าอี้นอนใช้ลิ้นตวัดผลไม้ที่ต้านิววางไว้ด้านข้าง กินผลไม้อย่างเอ้อระเหยพลางชื่นชมท้องนภาเหนือเมืองลั่วเซียน ลำแสงปรากฏขึ้นไม่หยุดแล้วหายไปในพริบตา
