จินเฟยเหยาผ่านวันเวลาไปได้ด้วยดี เพื่อนร่วมสำนักคนอื่นๆ ยังมีอารมณ์กังวลและตึงเครียดในใจ ตอนรอไปลานประลองเป็นตายนางก็เริ่มเตรียมตัวปิดด่านกักตนแล้ว
มดหนึ่งผลึกตัวนั้นในอ่างมายาจิ่งเทียนเป็นมดราชินีจริงๆ ตอนนี้เริ่มออกไข่อย่างต่อเนื่อง มดหนึ่งผลึกสามตัวที่เหลือแต่ละวันยุ่งแทบตาย ขนย้ายไข่มดและดูแลมดราชินีไม่ได้หยุดหย่อนไม่เห็นถ่ายศิลาวิญญาณ
ถึงแม้มดราชินีจะนอนอยู่บนทรายสีดำ ทว่าไม่ให้มันกินรังของตนเอง ดังนั้นมดหนึ่งผลึกทั้งสามตัวนอกจากดูแลไข่มดยังต้องขนย้ายทรายสีดำมาป้อนมันด้วย จินเฟยเหยาทนดูมันกินทรายน้อยนิดไม่ได้ อีกทั้งภายในถ้ำยังมีมดหนึ่งผลึกจำนวนมากที่ยังไม่เกิดมาจึงซื้อน้ำผึ้งจำนวนไม่น้อยสาดตรงปากถ้ำมด
สาดพลางพูดไปเรื่อยเปื่อย “พวกเจ้าต้องกินเยอะๆ หน่อย กินจนอวบอ้วนจะได้ฟักมดหนึ่งผลึกออกมา ให้ข้าเงินทองไหลมาเทมาร่ำรวยกว่าทุกคนในโลกหนานซาน”
มีน้ำผึ้งแล้ว มดหนึ่งผลึกก็ไม่กินทรายสีดำขนย้ายน้ำผึ้งเข้าไปในถ้ำอย่างมีความสุข จินเฟยเหยามองแล้วรู้สึกว่าปกติตนเองใช่ไร้มนุษยธรรมเกินไปหรือไม่ ไม่เคยให้พวกมันมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น นับจากนี้ไป ไม่กี่วันนางก็จะโยนน้ำผึ้งหรือเศษเนื้อไปนิดหน่อย เพิ่มมื้อพิเศษให้พวกมัน
นอกจากสงสารมดหนึ่งผลึกแล้วก็เพื่อให้พวกมันสุขภาพดี ไม่เช่นนั้นได้ยินว่ามดหนึ่งผลึกจะอยู่รอดไม่ได้
ใช้การรับรู้ตรวจสอบถ้ำมดดู จินเฟยเหยานับจำนวนพบว่ามดราชินีสามารถให้กำเนิดไ
