ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังทอดถอนใจว่าชีวิตคนเราช่างไม่เที่ยง ป้ายเข้าประลองเป็นตายที่ศิษย์ทำธุระให้มาก็สว่างวาบขึ้น นางหยิบออกมาดู คิดไม่ถึงว่าจะดูแลนางเป็นพิเศษไม่ต้องเป็นฝ่ายร้องขอก็ช่วยนางจัดการเรื่องการประลองเสร็จสรรพ
“ไม่จริงน่า หลี่เอ้อร์เกินเพิ่งตายก็ถึงรอบข้าลงประลอง” จินเฟยเหยาพึมพำอย่างไม่พอใจ ยัดป้ายเข้าประลองเป็นตายใส่ลงในกระเป๋าเก็บของ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นวันพรุ่งนี้ เหตุใดสำนักเฉวียนเซียนจึงฉุดลากคนในสำนักไปต่อแถวเข้าลานประลองเป็นตาย หรือคิดว่าคนที่กินอยู่เปล่าๆ มีมากเกินไปดังนั้นจึงฆ่าคนที่กินเยอะ?
จินเฟยเหยานึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ หลี่เอ้อร์เกินกินเยอะเกินไป อีกทั้งยังเป็นฝ่ายขอลงประลองเอง ตนเองไม่ได้ขอลงประลองสักนิด กลับจัดให้ลงประลองทันที ต้องเป็นเพราะวันหนึ่งตนเองกินเท่าคนสิบกว่าคนกิน
วันที่สอง จินเฟยเหยากินข้าวหลายถังอย่างดุร้ายเตรียมทำให้สำนักเฉวียนเซียนมีโทสะตาย กินจนหนังท้องตึง จึงมาถึงลานประลองเป็นตาย นางเดินเข้าไปในหอน้อยจากด้านข้างดังเดิม ผู้รับใช้ที่งดงามด้านในพานางไปนั่งข้างหน้าต่าง แล้วส่งอาหารนานาชนิดให้อย่างว่องไว นางได้แต่นั่งมองถนนด้านนอกลานประลองเป็นตายอยู่ในหอน้อย บางทีคงเกรงว่าบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนจะเห็นฉากนองเลือดดังนั้นจึงจงใจจัดการเช่นนี้
“นี่ เจ้าคือจินเฟยสินะ ตระกูลเจ้าเสนอเงินรางวัลก้อนใหญ่ให้กับคนที่ล่าสังหารเจ้าได้” ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังมองถ
