พื้นดินด้วยความเคยชิน ส่วนในลำธารไม่มีฟองแสงนรก นางหันกายไปทางพุ่มไม้อย่างไม่กระโตกกระตาก เหมือนพบว่าทางนั้นมีสิ่งผิดปกติ เดินไปทางพุ่มไม้อย่างช้าๆ และหันแผ่นหลังทั้งหมดให้ลำธาร
ในยามนี้เอง มีลูกศรน้ำแข็งพุ่งมาจากทางทางลำธารจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยที่สุดก็โยนยันต์ลูกศรน้ำแข็งออกมาสิบกว่าใบ ทว่ายังไม่พบเห็นร่องรอยซานเชียนจื่อดังเดิม
เรื่องเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ฟองแสงนรกของจินเฟยเหยาเคลื่อนไปที่ลำธารอย่างรวดเร็ว รวมตัวเป็นฟองแสงนรกขนาดใหญ่กว้างสองจั้งกว่าฟองหนึ่ง ปกคลุมด้านหลังจินเฟยเหยาและลำธารทั้งหมดไว้ในพริบตา ส่วนจินเฟยเหยาเหลือแค่ฟองแสงนรกบนตัวไว้รับลูกศรน้ำแข็งจำนวนมากที่บินมาอย่างหักโหม
ลูกศรน้ำแข็งทั้งหมดบดขยี้ลงตรงตำแหน่งที่จินเฟยเหยายืนอยู่ หลังจากไอน้ำอันหนาแน่นผ่านพ้นไป จินเฟยเหยาก็เดินออกมาด้วยร่างที่มีบาดแผลเล็กน้อย นางเดินยิ้มปริ่มเข้าไปหาฟองแสงนรกขนาดใหญ่ข้างลำธาร “สหายเซียนซาน ไม่ต้องซ่อนกายแล้ว ตอนนี้เจ้ายังมีชีวิตอยู่ นั่นเป็นเพราะข้าไม่ได้ให้ฟองแสงนรกปล่อยไฟนรกออกมา เจ้าก็รู้ตัวหน่อย ปรากฏกายเถอะ อย่าให้ข้าต้องรอนาน ข้าคนนี้กลัวการรอคอยเป็นที่สุด”
