ไรอยู่บนผิวหนังของมัน อีกทั้งในมือยังถือมีดเล็กๆ ที่น่าสงสัยเล่มหนึ่ง
นางคิดจะทำอะไร? ฆ่ากบหรือ?
“สหายเซียนตู้ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“หา! ไม่ได้ทำอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด” ตู้สุ่ยหลันยืนขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน รีบซ่อนมีดเล็กๆ ในมือ
จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่พอใจ “สหายเซียนตู้ ข้าถือว่าเจ้าเป็นสหายจึงให้เจ้ามา เจ้าถือมีดคิดจะทำอะไรกับสัตว์เลี้ยงของข้า? เจ้าเป็นหมอรักษาสัตว์ภูติ ถึงกับคิดจะฆ่าสัตว์ภูติที่กำลังหลับอยู่ ทั้งยังเป็นสัตว์ภูติของคนอื่นด้วย”
“สหายเซียนจิน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้คิดจะฆ่ามัน ข้าเพียงแค่คิดจะสะกิดเลือดเอากลับไปศึกษา ดูว่ามันกับกบผานอวิ๋นตัวอื่นมีอะไรแตกต่างกัน แค่เลือดนิดเดียว” ตู้สุ่ยหลันน้ำตาปริ่ม มีท่าทางทำให้คนรักถนอม ใช้นิ้วมือทำท่าให้ดูว่านิดเดียว และอธิบายอย่างน่าสงสาร
“สหายเซียนตู้ เจ้าไปเสีย ต่อไปไม่ต้องมาอีก” จินเฟยเหยาตอบอย่างเย็นชา คิดไม่ถึงว่าจะกล้าสะกิดเลือดพั่งจื่อ ไม่รู้ว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่ ถ้าเมื่อครู่คนกลุ่มนั้นไม่เห็นนางกับตนเองเดินเข้ามา จินเฟยเหยาคิดจะใช้มือฟาดคุณหนูใหญ่คนนี้ให้ตาย
“หา? เจ้าให้ข้าไป?” ตู้สุ่ยหลันไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง จินเฟยเหยาถึงกับให้นางจากไป จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างหมดความอดทน “ทำไม หรือว่าต้องให้ข้าหาเกี้ยวมาให้เจ้า?”
ตู้สุ่ยหลันคาดไม่ถึงว่าบุรุษผู้นี้จะกล้าไล่นางไป แค
