งผุๆ โอ่งพังๆ วางอยู่ทั่วพื้น ยุ่งเหยิงอย่างยิ่ง
ตู้สุ่ยหลันนึกมาตลอดว่า สถานที่ที่สกปรกเละเทะที่สุดในเมืองลั่วเซียนก็คือสวนหลังบ้านที่เลี้ยงสัตว์ภูติเต็มไปหมด ทว่าวันนี้กลับทำให้นางได้เปิดหูเปิดตา ที่แท้สวนหลังบ้านที่เลี้ยงสัตว์ภูติของตนเองเป็นสถานที่สวยงามและเป็นระเบียบซึ่งเต็มไปด้วยทิวทัศน์อันงดงามของฤดูใบไม้ผลิ
“ปฏิกิริยาของเจ้ารุนแรงเกินไป ยุ่งเหยิงเละเทะขนาดนั้นที่ไหน รู้ว่าเจ้าจะมา ข้ายังเก็บกวาดโดยเฉพาะ ถ้าเจ้าไม่มา ข้ายังกำลังทำงานอยู่” จินเฟยเหยาตอบอย่างไม่พอใจ เจ้ารีบมาเองชัดๆ ยังมารังเกียจว่าบ้านผู้อื่นรก
ตู้สุ่ยหลันไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเก็บกวาดแล้ว ยกกระโปรงเดินเลี่ยงดินโคลนบนเส้นทางน้อยอย่างระมัดระวัง กระโดดไปหน้าหอน้อย ถึงหน้าหอ นางก็มีสีหน้ารีบร้อน เหลียวซ้ายแลขวา
“พั่งจื่ออยู่ในห้องฝึกบำเพ็ญ เจ้าไปหามันเองเถอะ” จินเฟยเหยามองท่าทางเหมือนลิงของนาง เอ่ยพลางชี้ไปที่ห้องฝึกบำเพ็ญ
“ขอบคุณ” ตู้สุ่ยหลันเอ่ยขอบคุณจินเฟยเหยา รีบวิ่งเข้าไปในห้องฝึกบำเพ็ญอย่างร่าเริง ส่วนจินเฟยเหยาอยู่ด้านนอก เริ่มเก็บกวาดกระถางที่โยนทิ้งทั่วพื้น เตรียมกองไว้ตรงมุมชั่วคราว
ตอนย้ายโอ่งขนาดใหญ่ นางนึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นได้ ย้ายกระถางมากมายปานนี้ไปไว้ในอ่างมายาจิ่งเทียนต้องรดน้ำ ในอ่างมายาจิ่งเทียนไม่มีบ่อน้ำ ส่วนเวทควบคุมน้ำถ้าไม่มีน้ำก็ใช้ไม่ได้
น้ำเต้าเวทที่บรรจุน้ำ ถึงแม้จะบรรจุได้บ้าง ทว่ารู
