นเฟยเหยาหยุดฝีเท้า มองนางแล้วเอ่ยยิ้มๆ
“เจ้านี่เลวจริงๆ”
ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะกันแล้วเดินเข้าไปในสำนักเฉวียนเซียน พวกนางสองคนพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น ครึ่งชั่วยามให้หลัง ก็กลายเป็นข่าวลือสองแง่สองง่าม คลุมเครือไม่ชัดเจนไปถึงหูคนที่ตามจีบตู้สุ่ยหลัน ชั่วขณะหลายตระกูลก็ส่งคนไปตรวจสอบว่าเจ้าเด็กนั่นเป็นใคร
ทว่าแค่ตรวจสอบอย่างไม่จริงจัง ก็ตรวจสอบพบว่าเป็นคนที่กำจัดเจ้าเยี่ยนหงและถูกตระกูลเจ้าตั้งค่าหัวด้วยเงินมหาศาล หลังจากรู้ว่าเป็นนาง ทุกคนก็โล่งอก คนที่ช้าหรือเร็วก็ต้องถูกตระกูลเจ้ากำจัดทิ้ง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ทุกคนคุ้นเคยกับคนตระกูลเจ้าดี ไม่เชื่อว่าจินเฟยเหยาจะหนีรอดเงื้อมมือตระกูลเจ้าได้
“อา เหตุใดที่นี่ของเจ้าจึงยุ่งเหยิงขนาดนี้ เละเทะกว่าสวนหลังบ้านที่เลี้ยงสัตว์ของบ้านข้าหลายเท่า” พอเข้าไปในเรือน ตู้สุ่ยหลันก็ร้องอุทานเกินจริง นางเคยเห็นบ้านของผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษมากมาย ล้วนเป็นบ้านของคนที่ตามจีบนางหรือผู้อาวุโสบังคับให้นางไป บ้านผู้ใดบ้างที่ไม่หรูหราและเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ต้องเอ่ยถึงว่ามีดอกไม้ต้นไม้ที่มีชื่อเสียงเต็มสวน ขนาดเส้นผมบนพื้นสักเส้น ฝุ่นสักนิดบนราวจับก็ไม่มี
สวนที่ทุกอย่างยุ่งเหยิงเละเทะปลูกหญ้าวิญญาณหรอมแหรมดินกระจายไปทั่วแม้แต่พื้นที่ให้หยั่งเท้าก็ยังไม่มีแบบนี้ นางเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก อีกทั้งบนพื้นศิลาหน้าหอน้อยเบื้องหน้า ล้วนเต็มไปด้วยดินโคลน อ่า
