าตรงไปตรงมา
ตู้สุ่ยหลันก้มหน้า ปากเล็กๆ ยื่นเอ่ยอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “ทุกครั้งที่ข้าไปหาผู้อื่น ไม่ว่าเป็นเวลาใด พวกเขาล้วนต้อนรับข้าอย่างดี ส่วนเจ้า เหตุใดจึงดุร้ายปานนี้ ดูเหมือนไม่อยากเจอข้าเลยสักนิด”
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้ายินดีต้อนรับเจ้า คนตรงมุมถนนเหล่านั้นล้วนเป็นบ่าวในตระกูลของสหายเซียนตู้หรือ? จำนวนคนมากมายยิ่ง” จินเฟยเหยาชี้ไปที่คนตรงมุมถนนแล้วเอ่ยถาม
คนเหล่านั้นเห็นจินเฟยเหยาชี้พวกเขา ทั้งหมดก็หดตัวเข้าไปในมุมถนนอย่างลับๆ ล่อๆ ทันที
ตู้สุ่ยหลันไม่มองดูเลยสักนิดก็เอ่ยอย่างปกติว่า “บ้านข้าไม่มีคนธรรมดา คนเหล่านี้เป็นคนที่คิดจะแต่งงานกับข้าส่งมา ติดตามทั้งวันเหมือนหางสุนัข สลัดไม่หลุดสักที ทำให้หงุดหงิดแทบตายแล้ว”
“เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าฆ่าพวกเขาให้ ตัดหางสุนัขของเจ้าทิ้งเสีย” จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเดินไปตรงมุมถนน ท่าทางเหมือนจะไปฆ่าคนจริงๆ
ตู้สุ่ยหลันตกใจกลัว คนผู้นี้เหตุใดบอกจะฆ่าคนก็ฆ่านะ ผู้บำเพ็ญเซียนลงมือในเมืองลั่วเซียน ไม่เกรงกลัวตำหนักลั่วเซียนหรือ นางรีบพุ่งไปใช้มือฉุดดึงชายเสื้อจินเฟยเหยา เอ่ยโน้มน้าวอย่างวิตกกังวล “ไม่ต้อง ฆ่าพวกเขาทำไม คนธรรมดาที่ได้รับคำสั่งกลุ่มหนึ่ง พวกเขาเพียงแค่ติดตามข้าไกลๆ ไม่ได้ทำอะไรข้าสักหน่อย เจ้าอย่าลงมือกับพวกเขานะ”
ล้อเจ้าเล่นหรอก ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ฆ่าคนธรรมดาโดยไร้เหตุผล ถ้าแพร่ออกไป ข้ายังมีหน้าไปพบคนหรือ” จิ
