ี่ปอเสียงเบา
หลิ่วฉี่ปอส่ายศีรษะเอ่ยปฏิเสธอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่ได้ ยาสร้างฐานเม็ดนี้ข้าต้องเหลือไว้ให้สหายเซียนติง พลังการบำเพ็ญเพียรของเขาถึงขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์ สามารถทะลวงขั้นสร้างฐานได้นานแล้ว ส่วนข้ารอปีหน้าค่อยไปแย่งชิงยาสร้างฐานของสำนักเฉวียนเซียน ถ้าอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี ยังต้องรออีกหลายปี”
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมอบยาสร้างฐานให้เขา เจ้าใจดีเกินไปแล้ว เจ้ากับเขามีความสัมพันธ์ใด?” จินเฟยเหยามองหลิ่วฉี่ปออย่างไม่อยากจะเชื่อ นางถึงกับมอบยาสร้างฐานที่ได้มาให้ผู้อื่น
หลิ่วฉี่ปอรู้สึกจนใจ เอ่ยอย่างเขินอายอยู่บ้าง “ยังเป็นอะไรได้ พวกเราเตรียมผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญแล้ว ถ้าเขาสร้างฐานสำเร็จ ต่อไปก็สามารถปกป้องข้าได้ ครั้งนี้เดิมทีตั้งใจว่าจะทะลวงขั้นสร้างฐานพร้อมกันสองคน คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ได้ยาสร้างฐาน ถ้าข้าสร้างฐานสำเร็จ เขาต้องรู้สึกเสียศักดิ์ศรีและเสียใจอย่างยิ่งแน่ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจมอบโอกาสสร้างฐานให้เขา”
“เจ้าใจดีเกินไปแล้ว เป็นภรรยาและมารดาที่ดี ถ้าเป็นข้า ถ้ามีเหลือถึงจะให้ แต่ว่าข้าไม่สนใจเรื่องคู่บำเพ็ญเลยสักนิด อยู่คนเดียวอิสระกว่า มีภาระครอบครัวนั้นยุ่งยาก” จินเฟยเหยาโบกมืออย่างเหยียดหยาม ไม่สนใจเรื่องบำเพ็ญคู่แม้แต่น้อย
หลิ่วฉี่ปอยิ้ม ไม่อธิบายมากความ ทันทีที่เห็นติงเทียนเฉิงพ่ายแพ้ มีสีหน้าอ้างว้าง นางก็คิดไม่ถึงว่าตนเองจะเกิดความคิดเช่นนี้ ให้ยาสร้างฐา
