ณสีฟ้าเหล่านั้นอย่างตกตะลึง ตระหนักว่าพลังวิญญาณของตนเองกำลังแห้งเหือดไปอย่างรวดเร็ว ภายนอกร่างกายจินเฟยเหยายังปกคลุมด้วยฟองแสงนรกที่ใหญ่กว่าซึ่ง เหรียญทองคำไม่สามารถโจมตีฝ่าฟองแสงนี้ได้ ศีรษะของเขาเริ่มเจ็บปวดเพราะการรับรู้ไหลหายไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าเยี่ยนหงคลำหายาเสริมพลังเม็ดหนึ่งโยนเข้าปากมุมปากยิ้มขมขื่น รู้แต่แรกเขาจะนำยาเสริมพลังชั้นสูงกว่านี้มา อาศัยกำลังทรัพย์ของตนเองสามารถกินยาวิญญาณอย่างล้างผลาญได้
มองจินเฟยเหยาที่ไม่ได้เสริมยาวิญญาณและมีสีหน้าปั้นยากอยู่บ้าง เขาจึงหยิบยาเสริมพลังอีกเม็ดหนึ่งออกมาค่อยๆ ใส่ปากราวกับยั่วโทสะแล้วมองจินเฟยเหยาด้วยหางตาอย่างดูแคลน คิดจะทำให้จิตใจนางหวั่นไหวและดิ้นรนด้วยความขมขื่น
ทว่าเขากลับเห็นจินเฟยเหยายิ้มชั่วร้ายขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
เจ้าเยี่ยนหงจิตใจลนลานอยู่บ้าง นึกถึงความเจ็บปวดที่ก้นเมื่อครู่ขึ้นได้ จึงรีบแบ่งการรับรู้ไปตรวจสอบภายในร่างกาย พอตรวจดูอย่างไม่จริงจัง ก็ทำให้เขาตกใจจนหน้าเขียวคล้ำทันที พลังวิญญาณรั่วไหล การรับรู้สับสน เหรียญทองคำเริ่มควบคุมไม่ได้บินสับสนวุ่นวาย บางอันยังโจมตีบนร่างยักษ์ทองคำด้วยซ้ำ
“เจ้าถึงกับกล้าสังหารข้าจริงๆ?” เจ้าเยี่ยนหงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ จ้องมองจินเฟยเหยาที่ยิ้มอย่างเจิดจรัสอย่างหวาดกลัว ริมฝีปากสั่นสะท้านพูดออกมาอย่างยากลำบาก
พอคำพูดนี้ออกมา ก็มีเสียงดังเปรี๊ยะ หนามแหลมสีเทาย
