ระหว่างที่พูดคุย การประลองก็เริ่ม เซี่ยงหยวนเป็นฝ่ายลงมือก่อน โยนเวทอัคคีธรรมดาสองอันมาแบ่งแยกความสนใจของจูจงเซี่ยก่อน จากนั้นล้วงธงอาคมออกมาจากกระเป๋าเก็บของอย่างรวดเร็ว สะบัดมือโยนไปบนเวที วิธีการกางวงเวทไม่ค่อยจริงจังนัก พริบตาบนเวทีก็มีธงอาคมหลากสีเต็มไปหมด
ข้างเท้าจูจงเซี่ยมีธงอาคมสองผืน เขายกเท้าเหยียบ ยื่นแขนผอมกะหร่องออกมาคว้าธงอาคมคิดจะเก็บเข้ากระเป๋าของตนเอง
คิดไม่ถึงว่าจะมีคนตระหนี่ยิ่งกว่ามู่เสี่ยวสือ ขณะที่คนอื่นนึกว่าเขาคิดจะทำลายวงเวทที่ยังกางไม่เสร็จ จินเฟยเหยากลับคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ เจ้าหมอนี่คิดจะเก็บธงอาคมกลับไป
“น้องชายที่น่าสงสารของข้า เขาผอมขนาดนี้ ทั้งหมดก็เพื่อประหยัดเงินค่าอาหาร จึงหิวโหยจนกลายเป็นเช่นนี้ เขาเคยรับปากว่า ถ้าครั้งนี้สามารถเข้าห้าร้อยอันดับแรกของการประลองได้ ต่อไปจะไม่อดข้าวเพื่อประหยัดเงินอีก จะรับประทานข้าวแต่โดยดี ที่บ้านจึงจงใจติดสินบนผู้บำเพ็ญเซียนที่ประลองเบื้องหน้าโดยเฉพาะ มอบให้คนละหนึ่งแสนศิลาวิญญาณบวกกับยาสร้างฐานหนึ่งเม็ด ให้เขาชนะได้สบายๆ คนนี้ก็เช่นเดียวกัน” จูจงซ่างที่อยู่ด้านข้างเปิดเผยความจริงที่ทำให้คนรับไม่ได้ออกมาอีก
มองสายตาไม่เชื่อของจินเฟยเหยา จูจงซ่างก็ยิ้มอย่างมั่นใจ “หากไม่เชื่อเจ้าก็รอดูเถอะ แพ้ชนะอีกเดี๋ยวก็รู้ผล”
จริงเสียด้วย ภายใต้สายตาสงสัยของจินเฟยเหยา ธงอาคมที่กระจายบนพื้นของเซี่ยงหยวนดูราวกับมีชีวิต เริ
