ูนิดหน่อยไม่เก็บเงินค่ารักษา ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากรบกวนสหายเซียน ไม่รู้ว่าสหายเซียนจะยินยอมหรือไม่?”
จินเฟยเหยามองนางอย่างงุนงง “ท่านหมอเอ่ยถึงเรื่องใด?”
“ปกติข้าชอบสัตว์ภูติแปลกๆ เป็นพิเศษ กบผานอวิ๋นของเจ้าเลื่อนขั้นได้ อยู่เหนือความรอบรู้ของข้า ข้ารู้สึกสนใจมันเป็นพิเศษ ไม่ทราบว่าจะ…” ตู้สุ่ยหลันรวบรวมความกล้า พูดความคิดในใจออกมา
ที่แท้หมายความเช่นนี้ สงสัยนี่เอง จินเฟยเหยาสั่นศีรษะ ตอบอย่างหนักแน่น “ข้าไม่ขายสัตว์ภูติของข้า”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าคิดจะถามว่าจะให้ข้าไปเยี่ยมมันบ่อยๆ หรือถามเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของมันและปกติเลี้ยงอย่างไรจากเจ้าได้หรือไม่ ข้าไม่ได้คิดจะแย่งสัตว์ภูติของเจ้า” ตู้สุ่ยหลันเห็นจินเฟยเหยาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย
จินเฟยเหยามองนางอย่างหมดวาจา นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร พูดอยู่นานก็ไม่ชัดเจนเสียที พอนึกถึงว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร และอีกฝ่ายยังเปิดร้านสัตว์ภูติ ผูกสัมพันธ์เอาไว้อาจจะซื้อแมวบินได้ในราคาถูก จึงเอ่ยอย่างใจกว้าง “ไม่มีปัญหา เจ้าคิดจะถามอะไร แค่มาหาข้าก็พอ”
จินเฟยเหยาคิดนิดหนึ่ง ก็เขียนที่อยู่ในสำนักเฉวียนเซียนของตนเองลงบนกระดาษมอบให้นาง ทั้งยังบอกแซ่ของตนเองด้วย นางจะได้ส่งยันต์ถ่ายทอดเสียงมาหาตนเองได้สะดวก
ส่วนตู้สุ่ยหลันหลังจากรับกระดาษมาดู ก็ยิ้มเอ่ยว่า “สหายเซียนจิน วันหลังข้าจะไปหาท่านที่สำนักเฉวียนเซียน”
“ไม่มีปัญหา ข้าจะเตรียมขนมน้ำชาไ
