“พั่งจื่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่ทำให้สตรีเกลียดชังที่สุดในโลกคืออะไร?” จินเฟยเหยานั่งอยู่หน้าแผงเหลียงเฝิ่น[1]บนเนินเขา มองดูเวทีศิลาที่อยู่ไกลๆ ต่อสู้กันอย่างคึกคัก เอ่ยถามพั่งจื่อด้วยสีหน้าจริงจัง
“อ๊บ…”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ “เจ้าผิดแล้ว มิใช่ไม่มีเนื้อกิน คือตอนที่เจ้าน่าเกลียดที่สุด มีสาวงามคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า อวดเรือนร่างและใบหน้าอันงดงามต่อเจ้า เจ้าว่า ผู้ที่ทำเรื่องเช่นนี้ วอนโดนอัดหรือไม่”
“อ๊บ”
“ข้าไม่ได้ทุบตีนางให้ตาย เพียงแต่ทุบตีจนนางกลายเป็นหัวสุกร สตรีเหล่านั้นก็ทำราวกับจะกินข้า ทั้งยังถุยน้ำลายใส่ พั่งจื่อ กบตัวเมียของพวกเจ้าไร้เหตุผลเช่นนี้หรือไม่”
“อ๊บๆ”
หลังจากจินเฟยเหยาฟังแล้ว ก็เอ่ยอย่างงุนงง “อ้อ ที่แท้เจ้าไม่เคยพบกบตัวเมีย อีกไม่กี่วันข้าจะพาเจ้าไปลานเลี้ยงกบ เห็นกบตัวเมียที่ชอบก็บอกข้า ข้าจะหาเมียให้เจ้า เจ้าจะได้มีลูกกบน้อยมากมาย ช่วยข้าถ่ายทรายอุจจาระ”
เถ้าแก่ขายเหลียงเฝิ่น มองจินเฟยเหยาและพั่งจื่อ ที่พูดคุยถามตอบกันอย่างอิสระอยู่ตรงข้ามกับเขาอย่างสงสัย ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้พากบตัวหนึ่งมานั่งหน้าแผงเขา กินเหลียงเฝิ่นไปยี่สิบกว่าชาม อีกทั้งยังพูดคุยกันตลอด
เถ้าแก่ไม่เข้าใจ คนที่ฝึกบำเพ็ญมากเกินไปล้วนสามารถฟังคำพูดสัตว์เข้าใจใช่หรือไม่ ไม่เช่นนั้นผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้พูดอยู่ตลอดเวลา ส่วนกบเพียงแค่ร้อง “อ๊บๆ” เป็นบางครั้ง ก็สามารถสื่อสารกันได้ ถึงจะไม่ค่อยเช
