“อ๊บ…” พั่งจื่อนอนอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่ในเรือน ร่างถูกจินเฟยเหยาต่อยจนฟกช้ำดำเขียว บนพื้นด้านหน้าปากมีศิลาวิญญาณก้อนหนึ่ง ดวงตาโตเต็มไปด้วยน้ำตา ปากยังส่งเสียงร้องอ๊บอย่างไม่พอใจ
“เจ้าเสแสร้งเป็นน่าสงสารช้าไปแล้ว กล้าด่าข้าว่าโง่เขลา รนหาที่ตาย” จินเฟยเหยายืนอยู่หน้าประตูห้องหลอมยา ชูกำปั้นใส่พั่งจื่อด้วยใบหน้าบวมฟกช้ำ
เสียงดัง “ปัง” นางปิดประตูศิลาของห้องหลอมยาอย่างแรง โยนพั่งจื่อไว้ด้านนอกให้อยู่เป็นเพื่อนมดหนึ่งผลึก
เห็นจินเฟยเหยาปิดประตู พั่งจื่อนอนอยู่ครู่หนึ่ง จึงตะกายลุกจากพื้น กระอักเลือดออกมาอย่างกล้าหาญ ลากสังขารอันอวบอ้วนกระโดดเข้าไปในห้องฝึกบำเพ็ญ ครู่หนึ่งก็ลากถุงผ้าของกินใบหนึ่งออกมา เข้าไปนั่งเป็นรูปปั้นหินในเรือนแอบกินอาหาร
“เจ้าพั่งจื่อ ยิ่งมายิ่งร้ายกาจ” จินเฟยเหยาลูบคลำใบหน้าแล้วแยกเขี้ยวยิงฟันด้วยความเจ็บปวด ต่อให้หนังหนากว่านี้ก็ทนรับการโจมตีแบบนี้ไม่ได้ ดูแล้วสภาพไม่ได้ดีไปกว่าพั่งจื่อเท่าไหร่
พอนางมองเข้าไปในไฟพิภพ อ่างมายาจิ่งเทียนถูกไฟนรกเผาจนเป็นสีฟ้าจัด บางครั้งยังมีสีแดงเพลิงสายหนึ่งวาบผ่าน ต้องเป็นสีแดงจัดมิใช่หรือ เปลี่ยนเป็นสีฟ้าจัดได้อย่างไร หรือเพราะไฟนรกแรงเกินไป? เห็นอ่างมายาจิ่งเทียนในไฟพิภพ จินเฟยเหยาก็ลูบศีรษะอย่างไม่เข้าใจ
จินเฟยเหยาไม่เคยหลอมอาวุธมาก่อน ขนาดหลอมยาเพราะวัสดุมีราคาแพงจึงล้มเลิกกลางคันไปนานแล้ว นางที่ไม่เข้าใจอะไรเลยกลับกล้าอาศั
