ยความรู้เพียงครึ่งๆ กลางๆ มากระทำการสะเปะสะปะ ไม่กลัวว่าจะทำ ‘พื้นที่มิติ’ เสียหายเลยสักนิด คิดว่าสีแดงจัดกับสีฟ้าจัดก็เหมือนๆ กัน ล้วนถูกเผาจนร้อนจัดทั้งคู่ จินเฟยเหยานำอุจจาระของพั่งจื่อที่เป็นภูเขาครึ่งลูกย่อมๆ เทใส่เข้าไปทั้งหมดอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง เห็นทรายสีดำสนิทในไฟพิภพ เพิ่งเข้าไปในไฟไม่นาน กลิ่นเหม็นขุมหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะหน้า เหม็นจนจินเฟยเหยาต้องปิดจมูกร้องตะโกน “พั่งจื่อที่น่าตาย ของสิ่งนี้พอเผาแล้วเหม็นยิ่งนัก ข้ายังนึกว่าเหมือนทรายจริงๆ ที่แท้ก็ซ่อนไว้ด้านใน”
ของสิ่งนี้เผาไหม้อย่างรวดเร็ว สามชั่วยามต่อมาก็เผาจนกลายเป็นของเหลวสีดำขนาดใหญ่เท่ากำปั้น ไหลไปมานอกอ่างที่ถูกไฟนรกห่อหุ้ม
จินเฟยเหยารีบนำกระดาษสีเหลืองออกมา พบว่าด้านบนเขียนไว้แค่ทั้งสองสิ่งหลอมรวมเข้าด้วยกัน ไม่ได้เขียนไว้ว่าหลอมรวมอย่างไร คิดว่าผสมกันก็น่าจะเป็นหลอมรวมเข้าด้วยกัน นางจึงใช้ไฟนรกห่อหุ้มของเหลวสีดำส่งเข้าไปในอ่าง
เพราะมีความช่วยเหลือของไฟนรก ของเหลวสีดำจึงเข้าไปในอ่างสำเร็จ ฉาบทาสีดำสนิทลงบนอ่าง จากนั้นจินเฟยเหยาก็นั่งรอให้ของเหลวสีดำหลอมละลายเข้าไปในอ่างอยู่ด้านข้าง
การรอคอยครั้งนี้นานถึงสิบกว่าวัน ถึงแม้ของเหลวสีดำจะหลอมละลายเข้าไปในอ่างแล้ว ทว่าอัตราเร็วกลับเชื่องช้าอย่างผิดปกติ พั่งจื่อและจินเฟยเหยาคืนดีกันนานแล้ว หนึ่งคนหนึ่งตัวนั่งอยู่ในห้องหลอมยาอย่างเบื่อหน่าย ถึงบอกว่าสังเกตการณ์ขั้นตอ
