าทำอะไรน่ะ ต่อให้น่าเกลียดไปหน่อย เจ้าไม่ต้องพังก็ได้ เจ้าตัวดีที่รู้จักแต่กิน ถ้ามีความสามารถเจ้าก็มาสร้างสิ” เห็นจินเฟยเหยานอนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางจงเกลียดจงชัง พั่งจื่อดูเหมือนจะรู้สึกสบายใจ ตวัดซี่โครงเนื้อชิ้นหนึ่งจากในถุงผ้าด้านหลังออกมากินอย่างอารมณ์ดี
“ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าจะต้องตัดถุงผ้าใบนั้นของเจ้าให้ได้เลย” จินเฟยเหยาถลึงตาใส่มันอย่างชิงชัง เค้นคำพูดนี้ลอดไรฟันออกมา
หอเล็กถูกพังลงมา แผ่นไม้กองอยู่ในรั้ว จินเฟยเหยาถูกโจมตีครั้งนี้ก็ไม่คิดจะสร้างบ้านเองอีก บ้านที่แม้แต่กบยังดูแคลน เห็นได้ชัดว่าห่วยแตกขนาดไหน เอาแผ่นไม้ใส่กระเป๋าเก็บของ จินเฟยเหยาก็นำพั่งจื่อที่น่าชังเดินเข้าไปร้านช่างไม้แห่งหนึ่งในเมืองลั่วเซียน
หลังจากอธิบายให้เจ้าของร้านฟังอยู่นาน นางก็ได้พิมพ์เขียวที่น่าพอใจแผ่นหนึ่ง จ่ายค่ามัดจำ ร้านช่างไม้ก็เริ่มงานในเรือนของตนเอง ช่วยลูกค้าประหลาดคนนี้สร้างหอเล็กๆ หลังหนึ่ง ไม่เคยเห็นข้อเรียกร้องเช่นนี้มาก่อน สร้างบ้านที่ไม่ได้สร้างบนฐานพื้นดิน กลับขอให้หลังจากสร้างเสร็จแล้วต่อไปสามารถเคลื่อนย้ายได้
เพื่อให้สะดวกในการใช้กระเป๋าเก็บของเคลื่อนย้าย ทั้งยังขอให้ห้องต้องสามารถถอดออกและประกอบเข้าด้วยกันใหม่ได้ ถึงจะรู้ว่าชิ้นส่วนบ้านจะสามารถบรรจุในกระเป๋าเก็บของได้ ทว่าหากไม่มีฐาน พอแตะนิดหนึ่งบ้านนี้ก็พังลงมาแล้ว
ทว่าพวกเขาไม่กล้าล่วงเกินผู้บำเพ็ญเซียน ผู้อื่นจ่ายศิลาวิญญาณ
