งของตนเอง
“ฮ่า ที่แท้นี่เป็นเรื่องจริง” จินเฟยเหยานั่งลงที่เดิม ยิ้มให้หวาซีที่มองนางอย่างเงียบงันมาตลอด ไม่รู้สึกสงสัยถึงเจตนาร้ายของผู้อื่นสักนิด
ใบหน้ามุทะลุดุดันแย้มยิ้ม ทำให้หวาซีรู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นมา ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ จินเฟยเหยาเบาเสียงของตนเอง ถ้าไม่รู้จักนางก่อนหน้านี้ ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะจดจำคนในตอนนี้ออกว่าเป็นสตรี
การแสดงออกของจินเฟยเหยาเมื่อครู่ทรงอานุภาพอย่างยิ่ง ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีหลายคนที่ก่อนหน้านี้รู้สึกว่านางเป็นคนไม่เลว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่านางมีอานุภาพน่าเกรงขามสุดเปรียบปาน ดอกท้อหลายดอกเบ่งบานมาที่นาง จินเฟยเหยาไม่รู้สึกตัว ยังเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีหลายนางนั้น ทั้งยังยิ้มตอบด้วย
“เจ้ากำลังทำอะไร รีบหุบยิ้มเลย” หวาซีทนดูต่อไปไม่ได้ ใช้มือฉุดดึงนางแล้วด่าทอ
จินเฟยเหยาสะบัดมือของเขาทิ้งอย่างไม่พอใจ ทั้งยังยิ้มอย่างเจิดจรัสให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีหลายนางนั้น จึงเอ่ยกับหวาซี “เจ้าไม่รู้อะไร ตอนนี้ข้าได้รับความนิยมอย่างยิ่ง คนที่ไม่ได้ถูกสตรีชมชอบอย่างเจ้า อย่าอิจฉาข้าสิ”
“ข้า…เอาเถอะ ขอให้เจ้าจงมีลักษณะเช่นนี้ไปชั่วชีวิต” ในที่สุดหวาซีก็อดไม่ไหวด่าทอขึ้นมา
