ฉวียนเซียนดีต่อผู้บำเพ็ญเซียนขนาดนี้เชียว คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ยายเด็กนี่พูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้
ส่วนคนของสำนักเฉวียนเซียนยิ่งจนวาจา นอกจากไม่อยากกลับไปกับคนของสำนักหลิงคง คำพูดที่จินเหยาเอ่ยทั้งหมดล้วนเป็นคำประจบสอพลอ พวกนางอยากจะหัวเราะ ทว่าไม่ค่อยเหมาะสมกับสถานการณ์นัก ได้แต่จิกมือแน่น กลั้นยิ้มเอาไว้
ขิงแก่ยอมเผ็ดร้อน [2] หลี่ว์เหนียงเนียงบริภาษเสียงดังด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ที่นี่ไหนเลยมีที่ให้เจ้าสอดปาก ผู้ใดบอกจะพาเจ้าไป ให้เจ้านอนเป็นศพ ยังไม่รีบถอยหลังไปอีก”
“ขอบคุณเหนียงเนียงที่เมตตา” จินเฟยเหยาฉวยโอกาสนี้ก้าวเข้าไปแสดงความขอบคุณ
“หลี่ว์เหนียงเนียง เจ้าทำเช่นนี้ไม่ค่อยดีกระมัง ถ้าข้าจำไม่ผิด คนที่สำนักมารหลอกไปครั้งนี้มีเพียงคนของสำนักเฉวียนเซียนของพวกเจ้าที่หนีรอดออกมาได้ เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายให้พวกเรา”
ได้ยินหลี่ว์เหนียงเนียงเอ่ยเช่นนี้ ชายชราก็เข้าใจ หลี่ว์เหนียงเนียงคิดจะปกป้องเด็กน้อยขั้นฝึกปราณช่วงกลางผู้นี้ ดังนั้นจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เริ่มข่มขู่และหลอกล่อด้วยผลประโยชน์
หลี่ว์เหนียงเนียงพลันยิ้มอย่างเย็นชา “สหายเซียนเหลย ความหมายของเจ้าก็คือ สำนักเฉวียนเซียนของข้าสมคบกับสำนักมาร ฆ่าศิษย์สำนักหลิงคงของพวกเจ้า”
“ถ้าไม่มีวิธีจัดการที่น่าพอใจ มีข่าวลือเช่นนี้แพร่ออกไป พวกเราก็ควบคุมไม่ได้” ตาเฒ่าเหลยไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ โจมตีด้วยวาจาอันแหลมคม
“ฮึ เกรงว่าพวกเจ้าคงจะ
