ยงเนียงจะเห็นแก่ความคิดถึงหลานของคนเฒ่า ให้สตรีผู้นี้ติดตามพวกเรากลับไป เรื่องของบุตรชาย ก็ได้แต่ให้เป็นไปตามลิขิตสวรรค์”
ตาแก่ที่น่าตาย ถึงกับคิดจะใช้วิธีอ้อมค้อมทำให้เรื่องนี้แล้วกันไปแบบนี้ ปอดของจินเฟยเหยาแทบจะระเบิด นางไม่อยากกลายเป็นเหยื่อสังเวยแก้ไขข้อพิพาทระหว่างสองสำนักแบบนี้
นางเสี่ยงอันตรายทำให้หลี่ว์เหนียงเนียงซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมไม่พอใจ หยิกต้นขาด้วยพลังทั้งหมด น้ำตาปริ่มสองตา จากนั้นใช้ชายเสื้อเช็ด เอ่ยอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “ข้าไม่กลับไป ที่นั่นไม่ใช่บ้านข้าแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเสียไปนานแล้ว พี่น้องก็ไม่ยอมรับข้า ข้าใช้ชีวิตยืนอยู่บนลำแข้งของตนเองได้เป็นอย่างดี อีกทั้งข้าชอบสำนักเฉวียนเซียน ทุกคนดีต่อข้ามาก ดูแลเหมือนพี่ชาย รักเอ็นดูเหมือนผู้อาวุโส ชี้แนะเหมือนบิดา ทั้งยังมีผู้อาวุโสที่ห่วงใยข้าและปกป้องข้าเหมือนเป็นบิดามารดาคนที่สอง ที่นี่ทำให้ข้าอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน”
นางกัดฟัน สีหน้าแน่วแน่อย่างประหลาด “ข้าจะไม่ไปจากสำนักเฉวียนเซียน ถ้าพวกเจ้าคิดจะฝืนพาตัวข้าไปจากอ้อมกอดที่อบอุ่นเหล่านี้ เช่นนั้นก็ฆ่าข้าเสีย แล้วลากศพของข้ากลับไป”
หลังจากเอ่ยจบ นางก็เชิดหน้ายืดอก กัดริมฝีปากท่าทางกล้าหาญแบบเสียสละประโยชน์ส่วนตนเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ยืนอยู่ตรงกลางห้อง ปล่อยให้ทุกคนจัดการลงโทษ
การกระทำของนางทำให้ทุกคนตกตะลึง สิ่งที่พวกเฟิงผอจื่อคิดไม่ถึงคือ สำนักเ
