ทั้งสองคนได้แต่ไปตามทางอุโมงค์แคบๆ ที่ผ่านได้แค่คนเดียว ในไม่ช้าก็ออกมาจากภูเขา เท้าเหยียบอาวุธเวทบินอยู่กลางอากาศ เงาแสงสองสายหนีไปทิศทางตรงกันข้ามที่ขอบฟ้า ศิษย์น้องซุนไล่ตามไปทางแสงสีฟ้าของจินเฟยเหยาทันที ส่วนอีกคนหนึ่งก็ไล่ตามหลิ่วฉี่ปอที่กลายเป็นแสงสีขาวไป
ศิษย์น้องซุนนึกว่าจินเฟยเหยาจะบินไปทางเมืองลั่วเซียน คิดไม่ถึงว่าเปลวไฟสีฟ้ากลับหนีไปยังทิศทางตรงข้ามกับเมืองลั่วเซียนอย่างรวดเร็ว อีกทั้งเปลวไฟสีฟ้ายังรวดเร็วถึงขีดสุด เขาขี่อาวุธเวทด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว ก็ยังไม่สามารถย่นระยะห่างของทั้งสองคนได้ ตรงกันข้ามกลับถูกจินเฟยเหยาค่อยๆ ยืดระยะห่างอย่างช้าๆ สุดท้ายก็หายไปจากเส้นสายตาของศิษย์น้องซุน
ตอนนี้เขาไล่ตามมาหนึ่งชั่วยามกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเฉียนเฟิงอยู่ที่ภูเขาจี๋เหนี่ยวคนเดียว จะพบเจออันตรายหรือไม่ เห็นจินเฟยเหยาหายลับไป เขาก็ได้แต่เลิกล้มการไล่ติดตาม รีบหันกายกลับไปยังภูเขาจี๋เหนี่ยว
จินเฟยเหยาหนีรอดจากการล่าสังหาร ทว่ากลับไม่ยินดีเลยสักนิด นอกจากมีสติแล้ว นางก็ควบคุมร่างกายไม่ได้เลย ปล่อยให้ไฟนรกพานางบินสะเปะสะปะ ถึงจะไม่มีคนตามมาด้านหลังแล้ว ทว่านางหยุดไม่ได้ ได้แต่เบิกตามองตนเองข้ามแม่น้ำ บินผ่านเทือกเขาหนีออกมาพ้นป่าและชนสัตว์ปิศาจบินได้
ไม่รู้ว่าบินอยู่กลางอากาศมานานเพียงใด นางถึงกับนอนหลับไปกลางอากาศ เมื่อตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยดวงดารา กำลังสวดมนต์ให้ตนเองว่าตอนหย
