ึ่ง
จินเฟยเหยาลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง จึงพบว่าตนเองอยู่นอกเมือง ใต้ก้นไม่ใช้เตียง ทว่าเป็นเศษหินแตกกองหนึ่ง ตบศีรษะหนึ่งที นางจึงนึกขึ้นได้ว่า ตนเองใช้เวทหนีไฟนรกหนีออกมาจากเขาจี๋เหนี่ยว จากนั้นตกลงมากระแทกเข้ากับสถานที่แห่งนี้ ดูเหมือนจะสลบไป
คิดไม่ถึงว่าการสลบไปครั้งนี้จะสลบไปนานปานนี้ ไม่รู้ว่ายามใดแล้ว ทว่าฟ้ายังคงมืดมิดดังเดิม จินเฟยเหยาใช้ก้อนหินด้านข้างพยุงตัวลุกขึ้นยืน ลมราตรีพัดมา บนร่างเย็นเล็กน้อย
นางก้มหน้าลงมอง แล้วตื่นตระหนก บนร่างของนางเรียบลื่นไม่มีอะไรเลย กำลังเปลือยก้นนั่งอยู่นอกเมือง นางจึงได้สติคืนมา หากมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานลงไป ขอเพียงใช้เวทหนีไฟนรก ก็จะควบคุมไฟนรกไม่ได้จนย้อนกลับมากลืนกินเจ้าของ ตอนที่ร่างของนางกลายเป็นไฟนรก สิ่งของบนตัวทั้งหมดล้วนถูกเผาจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่แถบผ้าสักชิ้นก็ยังใม่เหลือไว้ให้นาง
เปลือยก้นตากลม จินเฟยเหยาหยิบยืมแสงจันทร์มองไปรอบด้าน คิดจะหาสิ่งของมาบัง ถึงแม้กลางป่ากลางเขาจะไม่มีคน ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่ร่อนเร่อยู่ภายนอกทั้งวันเหล่านั้น อาจจะโผล่มาเมื่อใดก็ได้
ค้นหารอบหนึ่ง ใบไม้ที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดแค่ฝ่ามือ นางสงสัยอย่างรุนแรง ถ้าใช้ของสิ่งนี้มาบดบังร่าง เห็นวับๆ แวมๆ อาจจะดึงดูดพวกบ้าราคะยิ่งกว่าเดิม
อย่างไรเสียรอบด้านก็ไม่มีคน นางเปลือยก้นเดินไปมาชั่วคราว เรื่องแบบนี้เดินไปพลางหาไปพลางเถอะ นางไม่เชื่อว่า ว่า
