้องอนาถเหมือนสุกรถูกเชือด
“อย่าทุบตีให้ตาย ข้ายังต้องใช้ คุมตัวพวกเขาไว้” เฉียนเฟิงเอ่ยอย่างเย็นชา ศิษย์น้องซุนเก็บธงเกี่ยววิญญาณกลับคืน และเริ่มสั่นธงควบคุมพวกเขาไว้อีกครั้ง
ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่โง่งมเหมือนพวกเขา หลิ่วฉี่ปอกินยาที่ใสแวววับเม็ดหนึ่ง ทั่วร่างเปลี่ยนเป็นโปร่งใสภายใต้ฤทธิ์ยา จากนั้นก็กลายเป็นสำแสงโปร่งใสสายหนึ่ง พุ่งเข้าใส่ม่านแสงสีโลหิตของวงเวท
ขณะที่ศิษย์น้องซุนหยิบธงเกี่ยววิญญาณขึ้น นางก็พุ่งไปถึงม่านแสงสีโลหิต ได้ยินเพียงเสียงหนักๆ หลิ่วฉี่ปอถูกดีดกลับมากระแทกลงบนพื้น จึงได้มองเห็นชัด ว่าในลำแสงเป็นผีเสื้อโปร่งใสขนาดยักษ์ตัวหนึ่ง
นางลุกขึ้นอย่างไม่ยินยอม แล้วพุ่งเข้าใส่ม่านแสงสีโลหิตอีกครั้งอย่างห้าวหาญ พยายามกระแทกม่านแสงให้เป็นรูอย่างสุดกำลัง
จินเฟยเหยาไม่เคยเห็นยาตานแบบนี้มาก่อน คิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำให้คนกลายเป็นสัตว์ประหลาดได้ ในขณะที่กำลังตกตะลึง ตนเองก็กำลังเตรียมหลบหนี
เพราะนางถูกเชือกสีดำมัดไว้อย่างแน่นหนาคนเดียว ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะเอะอะอย่างไร นางเพียงแค่นั่งบนพื้นเงียบๆ เหมือนล้มเลิกการหลบหนี ที่จริงนางกำลังโคจรเวทหนีไฟนรก ไฟนรกเริ่มเผาไหม้จากภายในร่างของนาง มองภายนอกยังไม่เห็นความผิดปกติชั่วคราว
รอจนหลิ่วฉี่ปอเสี่ยงตายกระแทกบนม่านแสงเจ็ดแปดครั้ง ตอนเจ้าโง่สำนักหลิงคงคนหนึ่งถูกควบคุมอีก เวทหนีไฟนรกของจินเฟยเหยาก็ใกล้จะใช้การได้ ความเย็นเยียบชำแรกจากภายใน
