ของเงาร่างคน
“อ๊า!”
กระดาษยันต์เพิ่งแปะ เงาร่างคนที่ยืนนิ่งไม่ขยับพลันคำรามเสียงดัง เขากระโดดโลดเต้นอยู่ในควันสีดำ ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ส่วนเฉียนเฟิงพึมพำท่องคาถา ใช้เวทมนตร์สยบเงาร่างคนอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเงาร่างคนก็ค่อยๆ หยุดดิ้นรนและสงบลง ควันสีดำค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นคนที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“คนเผ่ามาร…” รอจนคนในควันดำปรากฏร่างออกมาทั้งหมด ก็มีผู้บำเพ็ญเซียนอดร้องอุทานไม่ได้ คนที่ลอยอยู่กลางอากาศคือศพแห้งที่เปื่อยยุ่ย เขาสองข้างและเส้นผมสีแดงเข้มบนศีรษะล้วนเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงฐานะคนเผ่ามารของเขา กล้ามเนื้อเหี่ยวแห้งที่แนบติดกระดูก ไม่ได้เน่าเปื่อย เพียงแต่ผิวหนังสีดำมะเมื่อมจนมองสีผิวเดิมไม่ออก ชุดเกราะสวมไว้บนร่างแบบขาดวิ่น ผุพังจนไม่เป็นสารรูปนานแล้ว
เทียบกับการตอบสนองอย่างรุนแรงในควันสีดำเมื่อครู่ ตอนนี้เขาลอยอยู่กลางอากาศอย่างสงบ ตำแหน่งดวงตาเว้าลงไป หนังตาเหี่ยวแห้งที่ปกคลุมด้านบน ปิดอยู่อย่างสงบนิ่ง นอกจากทรวงอกแปะยันต์สีแดงที่พ่นโลหิตสดใบนั้น ดูแล้วก็เป็นศพแห้งธรรมดา
“ฮ่าๆๆ ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จแล้ว” เห็นศพแห้งที่ลอยอยู่กลางอากาศ เฉียนเฟิงหัวเราะเสียงดังอย่างดีใจจนเหลิง
“ขอแสดงความยินดีด้วยศิษย์พี่ ที่ครั้งนี้สามารถจับศพมารมาทำวิญญาณภูติได้ ความแข็งแกร่งของศิษย์พี่จะต้องเพิ่มขึ้นอีกขั้น รอจนกลับไปสำนักอาจารย์จะต้องมองศิษย์พี่ใหม่แน่”
“นั่นสิ ถึงตอนนั้นต้องทำให้เจ้าเ
