ากมาย ที่จริงใช้ได้แค่เดี๋ยวเดียว ซื้อของไปเรื่อยเปื่อยก็หมดแล้ว
ถ้าอยู่เมืองผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ ยังพอไหว หนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณถือว่าเป็นเศรษฐี หากเป็นสถานที่ที่ห่างไกลหน่อยก็สามารถตั้งสำนักเล็กๆ ได้ น่าเสียดายเงินเล็กน้อยแค่นี้ในเมืองลั่วเซียนเพียงพอให้กินอิ่มนอนอุ่นและเป็นค่าใช้จ่ายในการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น
นางซื้อเตาหลอมทองม่วงเสร็จก็กลับไปยังสำนักเฉวียนเซียนแล้วจ่ายอีกห้าร้อยศิลาวิญญาณ คนงานจึงช่วยนางเปิดผนึกไฟพิภพในห้องหลอมยา
ที่แท้ในห้องหลอมยามีวงเวทซ่อนอยู่ หากคนงานมิได้นำป้ายอาคมไปขับเคลื่อนวงเวท คนอื่นก็หาวงเวทไม่พบว่าอยู่ที่ใด ป้ายอาคมในมือของคนงานมีเสียงดังชี่เบาๆ พื้นห้องหลอมยาก็มีวงเวทรูปวงกลมปรากฏขึ้น วงเวทกระพริบ พื้นส่วนนั้นก็ยุบลงไป มีหลุมไฟพิภพปรากฏขึ้น
รอบหลุมมีทางออกไฟรูปหัวพยัคฆ์ขนาดเท่ากำปั้น ปกติทางออกไฟยิ่งมาก การควบคุมความร้อนตอนหลอมยาจะยิ่งทำได้ดี ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเช่นนางใช้ทางออกไฟแค่หกช่องก็เพียงพอจะหลอมสร้างยาระดับต่ำ
ใช้เวลาไม่ถึงจิบชาถ้วยหนึ่ง ก็จัดการไฟพิภพทั้งหมดเสร็จสิ้น คนงานรับศิลาวิญญาณ เช็ดมือแล้วจากไป จินเฟยเหยาไม่รู้แม้กระทั่งวิธีใช้งาน นางไม่คิดจะสิ้นเปลืองหญ้าวิญญาณอย่างเสียเปล่าจึงคิดจะไปหาเวิงเหล่าชายชราผู้แสนดีเพื่อซักถาม
นางเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็เห็นติงจี้กลับมาจากข้างนอกพอดี ยังมีท่าทางของคุณชายเจ้าสำราญเช่นเดิม เพียงแต่เข้ามา
