ท่านน้าไป๋ได้ยินคำสนทนาของพวกเขาแต่ไกล เสียงแค่นี้ปิดบังหูของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานไม่ได้ เพียงแต่คนเหล่านี้เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน อย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง
“กิ๊ง” นางดีดนิ้วเบาๆ ได้ยินเสียงโลหะแหวกนภากว้าง แสงสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนลอยไปทางคนของสำนักเฉวียนเซียน
ทุกคนไม่มีปฏิกิริยา ติงจี้ เสวี่ยเหนียงจื่อ และหลี่เอ้อร์เกินถูกโจมตี ไม่รู้ว่าสิ่งที่ท่านน้าไป๋ปล่อยออกมาคืออะไร คนทั้งสามรู้สึกมีบางอย่างเคลื่อนไปทั่วร่าง บริเวณที่มันเคลื่อนผ่านทั้งร้อนทั้งเจ็บ ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีสิ่งที่เค็มคาวพลุ่งขึ้น โลหิตสดพ่นออกมาจากปาก
“หอสาวงามให้พวกเจ้าเหยียดหยามได้ตามใจชอบหรือ วันนี้เห็นแก่หน้าของสำนักเฉวียนเซียน จะละเว้นชีวิตพวกเจ้าสักครั้ง ครั้งหน้าหากให้ข้าเห็นพวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะเอาชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าเสีย” ท่านน้าไป๋ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง เอ่ยเตือนเสียงเข้มงวด แผ่พลังกดดันออกมาดุจคลื่น ทำให้ลมปราณของทุกคนติดขัด
อู๋เฮ่าคงไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแต่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบนิ่ง เขาไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อคนไม่มีสมองเหล่านี้ เขาเป็นหัวหน้า ไม่ใช่บิดา นอกจากพาพวกเขาทำภารกิจก็ไม่มีหน้าที่อื่น
สมาชิกที่เหลือต่างก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว มีเพียงเฟยเทียนหลงโอบกอดเสวี่ยเหนียงจื่อจับจ้องท่านน้าไป๋อย่างเดือดดาล ทว่าไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่น
ท่านน้าไป๋กวาดตามองดู แล
