น นี่คือสหายของข้า จินเฟยเหยาแห่งสำนักเฉวียนเซียน ครั้งนี้การปฏิบัติภารกิจของเราขาดไปคนหนึ่ง ดังนั้นข้าจึงเชิญนางมาช่วยเหลือ”
จากนั้นเขาก็หันมาเอ่ยแนะนำต่อจินเฟยเหยา “สิบเอ็ดคนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักของข้า หลายวันก่อนเจ้าเคยพบสองคนนี้แล้ว ส่วนหลายคนนี้เป็นสหายสนิทของข้า คนนี้คือศิษย์พี่เซียว คนนี้คือศิษย์พี่เจ้า ท่านนี้คือ…”
จินเฟยเหยาฟังเขาแนะนำอย่างอดทน รอคอยให้เขาแนะนำแล้วพยักหน้ารับทราบให้คนผู้นั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทว่าคนเหล่านี้ชื่ออะไร นางไม่ได้ฟัง ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน ผู้ใดจะไปจำชื่อของคนเหล่านี้
หลังจากทักทายอย่างเสแสร้งไปหลายคำ หวาซีก็นำทุกคนมาถึงข้างวงเวทส่งตัว มอบศิลาวิญญาณสิบก้อนให้ผู้ดูแลที่เฝ้าอยู่ด้านข้างวงเวทส่งตัว แล้วกล่าวกับคนผู้นั้นว่า “รบกวนส่งตัวไปที่ภูเขาซวงถ่า”
ภูเขาซวงถ่า จินเฟยเหยาเคยเห็นชื่อสถานที่นี้บนแผนที่ รู้แค่ว่าที่นั่นมีภูเขาลูกหนึ่ง ภูเขาลูกนี้มีสองยอดเขา ตรงกลางมีระดับที่แตกต่างกันอย่างมาก มองไกลๆ เหมือนหอสูงสองหลัง ดังนั้นจึงมีชื่อนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นที่ไปมาของสัตว์ปิศาจขั้นสอง ไม่รู้ว่าหวาซีรู้ได้อย่างไร ว่าที่นั่นมีสิงโตวารีหยกขั้นสาม แต่ว่านี่มิใช่เรื่องที่นางจำเป็นต้องครุ่นคิด ดังนั้นจึงติดตามทุกคนก้าวเข้าไปในวงเวทส่งตัว แสงสีขาวกระพริบวาบ คนกลุ่มหนึ่งก็ถูกส่งตัวไป
วงเวทส่งตัวที่ภูเขาซวงถ่าอยู่ห่างจากภูเขาซวงถ่า จึงเห็นแต่
