ยอดทั้งสองของภูเขาซวงถ่าไกลๆ ด้านล่างยอดเขาเป็นป่าทึบผืนใหญ่ เดินออกจากวงเวทส่งตัวก็เห็นพวกเขาทยอยกันโยนสัตว์พาหนะนานาชนิดออกมา แล้วขึ้นไปนั่งอย่างน่าเกรงขาม
หวาซีขี่โคจมูกยักษ์ที่อัปลักษณ์ตัวหนึ่ง ส่วนหยวนถงกลับขี่กวางผลึกหิมะที่มีสีขาวหิมะทั้งร่างแต่กลับมีเขาขนาดยักษ์สีฟ้าใสคู่หนึ่ง ส่วนอี่ซานที่จินเฟยเหยาเกลียดชังที่สุดเงยหน้าขึ้น นั่งเชิดจมูกอยู่บนนกลวดลายสีแดงตัวหนึ่ง นกตัวใหญ่ที่ทั่วร่างปกคลุมด้วยลวดลายสีแดงมีหางยาวสามอัน กู่ร้องขึ้นสู่ท้องนภาอย่างกระหยิ่มยินดี
ศิษย์ของสำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ ก็ขับขี่สัตว์ตัวใหญ่น้อย บางตัวบินบางตัววิ่ง พร้อมใจกันมองจินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ข้าใช้ยันต์เดินทาง พวกเจ้านำทางเถอะ” จินเฟยเหยาล้วงยันต์เดินทางออกมา แล้วเอ่ยอย่างชืดๆ
หวาซียิ้มน้อยๆ พาทุกคนไปยังภูเขาซวงถ่าอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป พาหนะกลุ่มนี้พอวิ่งขึ้นมาฝุ่นธุลีก็ฟุ้งตลบ ถ้าติดตามอยู่ด้านหลังใบหน้าต้องเปื้อนฝุ่น จินเฟยเหยาจึงขยับไปด้านข้างอยู่ห่างไม่ใกล้ไม่ไกล พอติดตามได้ทัน ทั้งใบหน้ายังไม่ต้องเปื้อนฝุ่น
เดินทางมาครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงมาถึงด้านนอกป่าตรงเชิงเขาของภูเขาซวงถ่า เพื่อไม่ให้สัตว์ปิศาจในป่าแตกตื่น ทุกคนจึงลงจากพาหนะมาเดินเท้า
ไม่เสียทีที่เป็นสำนักซึ่งเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะ เห็นศิษย์พี่แซ่เซียวคนหนึ่งนำกระเป๋าสัตว์ภูติออกมาตบ ผีเสื้อเทาตัวใหญ่ยาวหนึ่งฉื่อก็บินออกมา มันบินวนรอบด้
