นี้ทั้งตัวข้าเหลือเพียงศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อน ถ้าเจ้าต้องการจริงๆ ก็นำไปก่อนได้”
“ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนักชิงโซ่วหรือ?” จินเฟยเหยากระพริบตา เอ่ยถามอย่างสงสัย
หวาซีสั่นศีรษะ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ข้าเป็นเพียงศิษย์สายในธรรมดา และไม่มีผู้อาวุโสในตระกูลรับตำแหน่งสูงในสำนัก เหตุใดสหายเซียนจินจึงถามเช่นนี้?”
“ถ้าท่านพ่อของเจ้ามิใช่เจ้าสำนัก ผู้บำเพ็ญเซียนแบบใดจึงกระทำเรื่องที่ทำให้ตระกูลล่มจมเช่นนี้ออกมาได้ ถึงกับเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปซื้อสัตว์ภูติ เพื่อเอาใจศิษย์สตรีในสำนัก ทั้งยังมิใช่แค่คนเดียวแต่เป็นหลายคน” จินเฟยเหยามองเขา ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือทุบตีเขาดี
หวาซีคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะเอ่ยเช่นนิ้ จึงไม่พอใจ เขาเอ่ยปฏิเสธอย่างถูกต้องชอบธรรม “ท่านแม่ของข้าเคยบอกว่าสตรีมีไว้เพื่อเอาอกเอาใจ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักมาขอร้องข้า ให้ข้าช่วยเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ มีอะไรไม่ถูกต้อง”
ฟังคำพูดนี้ ถึงรอบจินเฟยเหยาไม่พอใจแทน นางวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “ความหมายของเจ้าคือ ข้ามิใช่สตรี ดังนั้นหลังจากเจ้าชักนำสัตว์ ปิศาจมาทำร้ายข้าก็ทิ้งข้าไว้คนเดียวแล้วหนีไป”
[1] ชิงโซ่ว หมายความว่า สัตว์ร้ายสีเขียว
[2] ฉินโซ่ว มีความหมายว่า เดรัจฉาน
