เบาๆ มองเขาแล้วยิ้มตาหยี
ถ้าคนผู้นี้ไม่ชดใช้ค่าเสียหายให้นาง ภายใต้พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นเดียวกัน จินเฟยเหยาก็ไม่รังเกียจที่จะแอบหาเรื่องเขาลับๆ พอดีข้างกายเขามีสตรีที่ทำให้คนชิงชัง ดูนิสัยก็รู้แล้ว ว่าปกติต้องเป็นคุณหนูใหญ่ที่ได้รับการตามใจ ในตัวน่าจะมีของดีไม่น้อย
จินเฟยเหยาไม่กลัวว่าเขาจะหนี ขอเพียงเป็นสำนักโดยรอบเมืองลั่วเซียน บนแผนที่ล้วนมีเขียนไว้ ถ้าเป็นในเมือง อย่างมากก็เฝ้าประตู ออกมาก็สะกดรอยตามไปถึงนอกเมืองแล้วฆ่าทิ้งเสีย ถ้าตั้งอยู่นอกภูเขา อย่างนั้นก็ยิ่งสะดวก ขอเพียงไม่มีคน ก็สามารถลงมือได้ทุกที่
เห็นจินเฟยเหยามีท่าทางคล้ายจะยิ้มแต่ไม่เชิงยิ้ม หวาซีก็กังวลอยู่บ้าง
ในสำนักเฉวียนเซียนทั้งหมดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ แต่ละคนล้วนใจอำมหิตลงมือโหดเหี้ยม ถ้าถูกใช้วิธีสกปรกแทงข้างหลังก็ไม่คุ้มค่า หากต้องชดใช้เงินนางจริงๆ ถ้าเป็นยามปกติคงไม่เป็นไร ปกติเขาเห็นเงินทองเป็นเหมือนสิ่งไม่มีค่า อยากได้ก็นำไป
เพียงแต่ตอนนี้… กลับลำบากอย่างยิ่ง
“ทำไม เจ้าไม่คิดจะชดใช้ค่าเสียหายให้ข้า?” จินเฟยเหยากลืนขนมชิ้นหนึ่ง เลียนิ้วมือพลางเอ่ยถาม
หวาซีครุ่นคิด ได้แต่พูดออกไปตามตรง “สหายเซียนจิน มิใช่ข้าไม่ชดใช้ค่าเสียหาย เพียงแต่ตอนนี้บนตัวข้าไม่มีศิลาวิญญาณ ปีนี้ข้ามอบสัตว์ภูติให้บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนัก มากถึงสิบสามตัว แต่ละตัวล้วนเป็นสัตว์ภูติขั้นสองขั้นสาม ใช้ทรัพย์สินที่ข้ามีไปหมดแล้ว ตอน
