ยเหยารู้สึกว่าตนเองสมควรลุกขึ้นกล่าวอำลาแล้ว เวิงเหล่าและหลิวเกาอี้ยังมีหมากล้อมอีกครึ่งกระดานที่ยังเดินไม่จบ และไม่อาจทิ้งนางไว้ด้านข้างโดยไม่สนใจ ดังนั้นนางจึงยืนขึ้นกล่าวอำลาอย่างรู้ตัว เพียงบอกว่าตนเองเพิ่งมา ยังไม่ได้จัดการเรือนพักให้เรียบร้อย
เวิงเหล่าหัวเราะหึหึบอกให้นางรีบไป ยังบอกว่าตนเองฝืนฉุดลากนางมาดื่มชาทำให้นางต้องเสียเวลา และยังบอกนางว่าอีกว่า ทุกวันจะมีคนมาส่งอาหาร อยากรับประทานอะไรก็สามารถสั่งได้ กล่องอาหารทั้งหมดจะมาส่งที่สวนด้านนอก ถ้าจะกินก็ออกมาหิ้วไปก็พอ
จินเฟยเหยากล่าวขอบคุณพวกเขาสองคน แล้วกลับมายังเรือนเล็กของตนเอง
ที่สำคัญที่สุดคือต้องใส่คาถาป้องกันก่อน นางใช้เงินก้อนใหญ่เป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าร้อยก้อนซื้อวงเวทหกก้าวห้าสะบั้นมาชิ้นหนึ่ง ถึงแม้ชื่อจะฟังดูดุร้ายอย่างยิ่ง ที่จริงในวงเวทแค่ถือว่าเป็นของคุณภาพชั้นกลางไปทางต่ำ ต่อไปถ้ามีเวลา จินเฟยเหยาคิดว่าต้องสร้างวงเวทขึ้นเองจึงจะใช้ได้ สิ่งของนี้อาศัยการซื้อเพียงอย่างเดียวไม่ได้ วงเวทที่มีคุณภาพสุดยอดล้วนแล้วแต่ราคาสูงลิบ ทั้งยังได้แต่รอโชควาสนา
ตามคำอธิบายบนแผ่นหยก นางนำธงเล็กๆ หกสีจำนวนยี่สิบสี่ผืนเสียบไว้ในตำแหน่งที่กำหนด จากนั้นก็ขับเคลื่อนวงเวทธง ม่านแสงสีเหลืองสายหนึ่งปรากฏขึ้นในเรือน ขวางอยู่ตรงประตูเรือนอันว่างเปล่า เรือนนี้ก็ถือว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ ของนางแล้ว
[1] เสื้อหลัวซาน คือ เสื้อที่ทอจากผ้าไหม
