“หนึ่งร้อย หนึ่งร้อยยี่สิบ หนึ่งร้อยห้าสิบ…” จินเฟยเหยา นั่งอยู่บนขอนไม้ นับเปลือกตะขาบเหล็กในกระเป๋าเก็บของ ยิ้มแย้มจนตาเกือบหยี ใต้เท้าของนาง มีชิ้นส่วนและขาเล็กๆ ที่ไร้ประโยชน์ของตะขาบเหล็กกองหนึ่ง ดูแล้วมีปริมาณไม่น้อย
“คืนเดียว คิดไม่ถึงว่าจะได้ศิลาวิญญาณสองร้อยสามสิบก้อน ยังไม่นับหัวตะขาบเหล็ก โชคดีมากจริงๆ” นางเก็บกระเป๋าเก็บของเข้าในอกอย่างระมัดระวัง ดูเวลา อีกไม่นานก็ใกล้จะเที่ยงวัน
เมื่อวานนางไม่ได้นอนทั้งคืน ตะขาบเหล็กพาตัวมาหาถึงที่ไม่หยุด มาอย่างไม่ต่อเนื่องเก้าตัว บางตัวก็เป็นตะขาบแก่มีสามสิบกว่าปล้อง ส่วนบางตัวก็มีเพียงยี่สิบกว่าปล้อง ไม่มีเวลาพักผ่อนเลยสักนิด มาให้นางฆ่าตลอดจนถึงฟ้าสาง
หลังจากนางกำจัดตะขาบเหล็กตัวที่เก้า ฟ้าก็สว่าง ไม่มีตะขาบเหล็กปรากฏตัวขึ้นอีก
จินเฟยเหยาเองก็โล่งอก ถ้ายังฆ่าต่อไปเช่นนี้ พลังวิญญาณคงอยู่ได้ไม่นาน บนร่างของนางนอกจากยางดอาหารหนึ่งเม็ดและยาน้ำสีเขียวสองขวด ก็มีเพียงยาเสริมพลังที่ได้มาตอนเพิ่งพบสยงเทียนคุน ยาเสริมพลังแค่สามเม็ดใช้ในยามเร่งด่วน ไม่อาจใช้ที่นี่ได้
ฉวยโอกาสที่ไม่มีตะขาบเหล็กและหนอนแมลงพิษอื่นๆ ปรากฏตัว จินเฟยเหยาครุ่นคิด เพราะเหตุใดจึงทำให้ตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่เองตลอด
คิดอยู่ครึ่งวันก็หาคำอธิบายที่เหมาะสมไม่ได้ นางจึงได้แต่คิดว่าสาเหตุอยู่ที่พื้นที่นี้ ดังนั้นตัดสินใจไม่ไปหาตะขาบเหล็กยังสถานที่อื่นชั่วคราว ทว่าเฝ้ารอ
