สนทนา เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ มองจินเฟยเหยาอย่างสงบ เขาอิจฉาเด็กสาวตรงหน้าอย่างยิ่ง จิตใจเปิดกว้าง มีความกล้า รู้เรื่องราวมากมาย ทั้งยังกล้าต่อต้านการจัดการของตระกูล คิดถึงตอนนางเอ่ยอย่างยินดีว่าจัดการท่านปู่ของตนเองอย่างไร เอ่ยถึงอาการบาดเจ็บที่ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่หาย ท่าทางกระหยิ่มยินดีของนาง สยงเทียนคุนรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนผ่าว
“ถ้าหากข้าสามารถต่อต้านการจัดการของท่านแม่และท่านพ่อ ไปทำเรื่องที่ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นต่างทำได้ จะดีสักเพียงใดนะ” เขานึกถึงตนเองโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกความคิดนี้ขู่ขวัญ ต่อต้านท่านแม่ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่ง นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน
“น้องเฟยเหยา ถ้ามีผู้ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าเจ้ามากๆ คิดจะควบคุมเจ้าไว้อย่างแน่นหนา โดยไม่สนใจความรู้สึกของเจ้าเลยสักนิด ทว่าทำเพื่อเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร?” สายตาของสยงเทียนคุนเหลือบมองจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยากำลังกินแป้งทอดไส้เนื้อที่ห่อกระดาษน้ำมันคำใหญ่ ปากถูกยัดจนเต็ม จึงโบกมือให้เขา แล้วชี้ไปที่ปาก
สยงเทียนคุนมองนางอย่างหมดคำพูด เห็นจินเฟยเหยากินไม่หยุดตลอดทาง ไม่รู้ว่าจะกินสิ่งของเหล่านั้นจนถึงเมื่อใด กลับเป็นตัวเขาเอง ทุกวันกินอาหารแค่ไม่กี่คำก็อิ่มแล้ว ทำให้จินเฟยเหยาประณามไม่หยุด เพราะว่ากินน้อยเกินไป ดังนั้นจึงได้หน้าตาเหมือนสตรี
“พี่สยง ชีวิตเป็นของตนเอง ไม่ใช่ของคนอื่น เจ้ายินยอมรับการควบคุมด้
