สภาพของสาวน้อยดีกว่าจินเฟยเหยานิดหน่อย ตรงยังไม่ได้ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้น มีเพียงแขนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ทว่าขาอ่อนยวบเพราะได้รับความตื่นตระหนก
ขณะนี้นางนั่งอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างไม่ปะติดปะต่อกันว่า “ข้าฆ่าคนตาย เมื่อครู่ข้าฆ่าคนกับมือ”
จินเฟยเหยาแค่ใช้พลังจนหมด ทว่ากำลังกายไม่ได้รับผลกระทบจึงลุกขึ้นยืนเดินมาข้างกายสาวน้อยแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าตื่นเต้นหรือหวาดกลัว?”
สาวน้อยลูบทรวงอก เอ่ยอย่างเขินอายอยู่บ้าง “ข้าฆ่าคนเป็นครั้งแรก หวาดกลัวจริงๆ ทว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่ช้าก็เร็วต้องพบกับเรื่องเช่นนี้”
จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น มองจินเฟยเหยาในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เข้าใจ “ใจของข้าเต้นแรงมาก น่าจะเป็นความตื่นเต้นที่เจ้าเอ่ย เหตุใดข้าจึงมีความรู้สึกเช่นนี้ จะทำให้คนรู้สึกว่าข้าเป็นคนที่หลงใหลในการฆ่าคน ในใจมีความคิดชั่วร้ายหรือไม่ หากเกิดจิตมารตอนข้าทะลวงด่านจะทำอย่างไรดี?”
‘คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือไม่?’ จินเฟยเหยามองนาง นึกขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เห็นนางยังนั่งอยู่บนพื้น จินเฟยเหยาก็เดินไปถึงด้านหน้าศพบุรุษดาบใหญ่ที่ไหม้เกรียม ดึงกระบี่สีขาวของสาวน้อยออกมา เป็นกระบี่ดีจริงๆ ด้วย ตัวเล่มสีขาวน้ำนม ตัวกระบี่ไม่ทราบทำจากกระดูกของสัตว์ประเภทใด ด้ามกระบี่ก็เป็นวัสดุแบบเดียวกัน นางมองดูอย่างละเอียด ระหว่างด้ามกระบี่และตัวกระบี่ไร้รอยเชื่อมต่อ ท่าทางจะเป็นวัสดุชนิดหนึ่งที่หลอมขึ้น
ทันใ
