ียกบ่าวรับใช้เสียงดัง “ตงจื่อ!”
ตงจื่อ? หรือว่าเป็นบุตรชายของลุงตง บุตรชายของเขาหูใหญ่หัวโตไม่ใช่แบบนี้นี่นา หรือว่าเป็นลูกนอกกฎหมาย จินเฟยเหยาหายใจออก เดาเปะปะอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เห็นลุงตงไม่ได้ไล่ตามตงจื่อลงไป ทว่าจ้องมองนางอย่างดุร้ายทันที นางรีบเอ่ยว่า “นี่ไม่เกี่ยวกับข้า ท่านเป็นคนต่อยเขาลงไปเอง มาจ้องข้าทำไม ท่านรีบไปช่วยเขาเถอะ ถูกท่านต่อยแบบนั้น ต้องบาดเจ็บถึงอวัยวะภายในแน่”
ลุงตงใบหน้าเขียวคล้ำ กลับเดินเข้ามาหาจินเฟยเหยาทีละก้าว “คุณหนูรองอายุยังน้อย กลับลงมืออำมหิตปานนี้ ท่าทางคำพูดของนายผู้เฒ่าจะถูกต้อง ต้องทุบตีท่านจนขยับไม่ได้จึงสามารถพาท่านกลับไปอย่างปลอดภัยได้”
“ลุงตง ข้าไม่เหมือนพวกท่าน ที่เป็นบ่าวเป็นทาสให้กับตระกูลเล็กๆ แค่อาศัยพลังการบำเพ็ญเพียรในร่างก็สามารถคุ้มครองให้ทั้งตระกูลอยู่ดีมีสุขไปหลายชั่วอายุคน ท่านก็รู้ถึงสภาพของข้า เหตุใดจึงต้องบีบคั้นด้วย” จินเฟยเหยายืนตัวตรง เงยหน้าขึ้นเอ่ยกับเขาอย่างเย็นชา
ลุงตงส่งเสียงฮึ ความเคารพเล็กน้อยก่อนหน้านี้หายไปนานแล้ว เอ่ยด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “คุณหนูรองไยต้องทำเช่นนี้ สตรีตระกูลใดบ้างไม่แต่งงาน บีบคั้นอะไรที่ไหน กลับเป็นคุณหนูรอง เพื่อปฏิเสธการแต่งงานถึงกับทำเรื่องผิดจารีตเช่นนี้ออกมา”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ใช้กำลังพูดคุยเถอะ” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนี จินเฟยเหยาก็ไม่พูดมาก นางกระโดดขึ้น ยกสองมือพาเงาสีขาวที่เหลือโจมตีลุ
