สาม พลังการบำเพ็ญเพียรเหมือนกับบ่าวรับใช้คนนั้น หากให้เขาจับตัวกลับไปได้ เช่นนั้นก็จบสิ้นแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้จินเฟยเหยาก็ไม่พูดไร้สาระอีก ใช้แข็งปะทะแข็งก็ไม่ไหว ดูท่าได้แต่ใช้อุบายฉกฉวย
สองมือของนางพอใช้กำลัง เล็บมือสีขาวน้ำนมยาวสี่ชุ่น[2]ก็โผล่ออกมาในอากาศ จากนั้นนางก็กระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน พุ่งเข้าใส่บ่าวรับใช้คนนั้น จินเฟยเหยาหุบรอยยิ้มนานแล้ว สองตาเต็มไปด้วยไอสังหาร ยื่นกรงเล็บแหลมคมคว้าจับใบหน้าของบ่าวรับใช้อย่างดุร้าย
เห็นจินเฟยเหยาใช้เล็บมือที่พกพาแสงสีขาวคว้าจับมาอย่างอำมหิต บ่าวรับใช้ก็หวาดกลัวขนาดลืมถอยหลังหลบ ยืนนิ่งอึ้งไม่ขยับเขยื้อน ถึงแม้เขาก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสาม ทว่ากลับเพียงแค่เคยประมือกับคนในบ้านและในสถานศึกษาเท่านั้น ล้วนแค่จี้ถึงก็หยุดมือ ไม่เคยเห็นท่าทางแหลมคมดุร้ายเช่นนี้มาก่อน
กรงเล็บของจินเฟยเหยาควักดวงตาของบ่าวรับใช้ไม่ลังเลเลยสักนิด ในขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสดวงตาของเขา ลุงตงก็ต่อยหมัดมา นิ้วของจินเฟยเหยาเปลี่ยนทิศทาง ใช้มือคว้าจับไหล่ของบ่าวรับใช้ ดึงเขาโยนไปทางหมัดที่ลุงตงต่อยมา ส่วนนางก็ฉวยโอกาสหยิบยืมแรงกระโดดออกไปทางด้านหลัง ไถลตัวออกไปไกลสองจั้งกว่าจึงหยุดลง
ได้ยินเสียงดังทึบและเสียงร้องอนาถของบ่าวรับใช้ ถึงแม้ว่าลุงตงจะออมแรงแล้ว ทว่าก็ยังชกหมัดหนักๆ ลงบนท้องของบ่าวรับใช้
บ่าวรับใช้ถูกต่อยจนลอยออกไป และกลิ้งลงไปตามบันไดหิน ส่วนลุงตงเผลอตะโกนเร
