้าง ราวกับกำลังจับตาดูนาง กลัวว่านางจะขโมยของ เห็นนมแพะฉางหลิงในถังไม้ใกล้จะเทหมดแล้ว สระน้ำที่ลึกแค่เข่าก็ใกล้จะเต็ม จินเฟยเหยารู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง เหตุใดอวิ๋นเฟิงเจินเหรินจึงยังไม่ออกมาอีก ไม่ได้พบเขามาหลายเดือนแล้ว คงมิใช่หลบหน้านางหรอกนะ
ในขณะนั้นเอง มีเสียงดังมาจากในตำหนักหลัง คนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางด้านนี้ จินเฟยเหยาโล่งอก ในที่สุดก็พบเจ้าจนได้ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินสวมชุดนักพรตตัวยาว ปลายชุดยาวเผยให้เห็นขาเล็กๆ ที่ไม่ได้สวมกางเกง แก่จนป่านนี้แล้วชัดๆ คิดไม่ถึงว่าขนขายังหนาแน่นผิดปกติ ด้านหลังของเขามีสาวใช้ติดตามสองคน บนถาดในมือของสาวใช้คนหนึ่งมีเสื้อผ้าและผ้าขนหนูผืนใหญ่สำหรับเช็ดตัววางอยู่ ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งประคองกาสุราและถาดผลไม้
เห็นจินเฟยเหยายังยืนอยู่ข้างสระอาบน้ำ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินรู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยแล้วจึงกลับเป็นปกติ เขาเดินมาถึงข้างสระอาบน้ำ เอ่ยกับจินเฟยเหยาที่คารวะเขาว่า “ช่วงนี้เจ้าทำได้ไม่เลว ข้าพอใจอย่างยิ่ง”
จากนั้นก็เอ่ยกับติงเต๋อโย่วว่า “โย่วเอ๋อร์ เจ้ามอบองุ่นม่วงให้นางพวงหนึ่ง ต้องมาที่นี่ทุกวัน ลำบากนางแล้ว”
ติงเต๋อโย่วรับคำ หยิบองุ่นพวงที่เล็กที่สุดบนถาดที่พวกสาวใช้ยกมาส่งให้จินเฟยเหยา จินเฟยเหยารับองุ่นที่โปร่งใสแวววาวมา รู้สึกหมดคำพูดอย่างยิ่ง ถึงแม้ก่อนมานางจะเตรียมใจแล้ว ทว่าคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ ในฐานะผู้บ
