เวลาเช้าตรู่ บนเส้นทางอันยาวไกลของยอดเขาลั่วซี มีเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังแบกถังไม้ขนาดใหญ่สูงเจ็ดฉื่อ[1]เดินไปยังวังอวิ๋นเย่ที่สร้างอยู่กลางยอดเขาด้วยฝีเท้าเบาและรวดเร็ว
นางอายุประมาณสิบสองสิบสามปี เกล้าผมเป็นมวยสาวน้อยคู่หนึ่ง บนมวยแต่ละอันมีแถบผ้าสีเขียวพันประดับ บนร่างสวมชุดศิษย์สายนอกสีเทาทั้งตัว บนเข่ามีรอยปะชุนแห่งหนึ่ง หน้าตางดงามน่ารัก รูปร่างพอเหมาะพอดี ทว่ากลับแบกถังไม้ที่สูงกว่านางสองเท่า ก้าวเดินบนบันไดศิลาดุจเหินบิน
“ศิษย์พี่โจว เด็กหญิงคนนั้นมีเรี่ยวแรงมหาศาลนัก” คนสองคนซึ่งสวมเสื้อสีเขียวของศิษย์สายในเดินลงมาจากบนภูเขา พอดีเดินผ่านข้างกายของนางไป ศิษย์คนหนึ่งในนั้นซึ่งมีอายุเพียงยี่สิบกว่าปีจ้องมองถังไม้บนหลังของเด็กสาวอย่างตกตะลึง เอ่ยถามศิษย์พี่ที่อยู่ข้างกายอย่างประหลาดใจ
ทว่าในสายตาของศิษย์พี่โจวซึ่งอยู่ในวัยกลางคนกลับมีแววเหยียดหยาม เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าเพิ่งเข้าสำนักยังไม่รู้อะไร นางชื่อจินเฟยเหยา เพิ่งเข้าสู่สำนักนอกได้หนึ่งปี เป็นศิษย์สตรีที่ฝึกบำเพ็ญร่างกายเพียงคนเดียวในหมู่ศิษย์ในและศิษย์สายนอกทั้งหมด ดังนั้นการแบกสิ่งของเล็กน้อยแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ศิษย์น้องเล็กเอ่ยอย่างตกตะลึง “ข้าเพิ่งเคยเห็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ ทว่ากลับฝึกบำเพ็ญร่างกายเป็นครั้งแรก ช่างเสียเปล่าจริงๆ บุรุษที่ไม่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกายกลับมีอยู่มากมา
