เสียงซุบซิบจอแจดังในภัตตาคารขึ้นชื่อแห่งแดนพราย เพราะดารายอดนิยมอันดับหนึ่งกำลังรับประทานอาหารกับชายผู้หนึ่งซึ่งดูเด๋อด๋าไม่เข้ากัน จะบอกว่ามาถ่ายงานก็ไม่ใช่ จะคุยงานก็ไม่มีทางใช่ ออกเดตยิ่งแล้วใหญ่ เพราะต่อให้เป็นมิตรสหายยังดูไม่เหมาะสม
คนหนึ่งมีใบหน้าพราวเสน่ห์ ล่อลวงได้ทั้งชายและหญิง เส้นผมสีขาวเหลือบประกายดุจแสงจันทร์เสยเปิดหน้าผากมน ดวงตาเฉี่ยวเรียวคม องคาพยพไม่ว่าจะคิ้ว ตา จมูก ปาก ล้วนรับกันอย่างเหมาะเจาะพอดี ชุดที่สวมอยู่เองก็เป็นยี่ห้อขึ้นชื่อราคาหกหลัก
ส่วนอีกคนนั้นแสนจะธรรมดาค่อนไปทางอ๊องอึนอยู่นิดๆ ดวงตากลมโตชอบเบิกกว้างเป็นระยะราวหนูขี้ตื่น เส้นผมสีดำแซมเงินก็กระเซอะกระเซิงไม่เรียบร้อย คล้ายถูกขยี้จนยุ่งเหยิงเป็นประจำจนขี้เกียจจะหวี การแต่งกายแสนธรรมดาดูยาจกสิ้นดี กินไปคุยไปจนแก้มป่องตลอดเวลาราวหิวโหยมาก ไร้มารยาทสุดๆ
“การผจญภัยของเจ้าน่าสนุกจัง ถ้าเลือกได้ข้าก็อยากเป็นผู้ส่งสารแห่งสามภพบ้าง”
“อาเอยๆ (อย่าเลยๆ)” ข้ารีบโบกมือปัดๆ โดยเคี้ยวกุ้งมังกรไม่หยุดปาก เพราะมีเสือตัวหนึ่งพร้อมเปลี่ยนเจ้านายแน่หากเว็กซ์เลอร์เสนอตัว
‘สมาพันธ์เลี้ยงเจ้าไม่ดีหรือไงถึงได้ทำตัวอดอยากขนาดนี้ ช่างน่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ’
เจ้าไม่มีสิทธิ์มาพูด!
ถึงอาหารที่สมาพันธ์จะสู้ภัตตาคา
