เตอร์ก็หายตัวไปซะเฉย ไม่ใช่ว่าถูกวาร์ปไปไหน แต่เขาถูกลูกน้องสองคนในสภาพสะบักสะบอมสู้ไม่ได้กระแทกใส่จนกระเด็นต่างหาก จากนั้นข้าก็เห็นเจ้าเสือเผยสีหน้าโหดเหี้ยมกว่าตอนลงมือกับโพดีเซิร์กหลายเท่ากระโจนตาม ใช้กรงเล็บทั้งห้าแทงทะลุท้องของฮาเวสเตอร์ก่อนจะปล่อยร่างนั้นให้ทรุดฮวบพังพาบราวคนตาย
“แค่กๆๆ” ถึงจะเห็นทั้งหมด ข้าก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากไอค่อกแค่กน้ำตาคลออยู่กับที่ ร้อนให้เจ้าเสือตามมาช่วยลูบหลัง
“ยังเจ็บอยู่ไหม”
“เจ็บ…”
“สำออยอีกแล้ว”
“ข้าเปล่านะ ข้าเจ็บข้อเท้า เมื่อกี้โดนกระชากจนกระดูกแทบหัก”
เจ้าเสือขมวดคิ้ว ก่อนจะช่วยรักษาข้อเท้าขวาให้ข้า ห้ามเลือดหรือบรรเทาแผลภายนอกยังทำได้บ้าง แต่ดูเหมือนว่าการฟื้นฟูกระดูกจะเกินความสามารถของมันไปสักหน่อย
“ไว้กลับสมาพันธ์ค่อยให้เพลหรือคาร์ทดูอาการแล้วกัน”
“อืม…” ข้างึมงำ ลูบอกตัวเองแบบยังตกใจไม่หาย
“หึ เจ้ายิงหมอนั่นแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว ใจอ่อนไม่เข้าเรื่อง” เจ้าเสือจิ้มหน้าผากข้าหลายจึก
“ข้าไม่เคยฆ่าใครนี่นา”
“ไม่ต้องยิงหัว ยิงส่วนอื่นก็ได้ ไม่เห็นที่ข้าเล่นงานโพดีเซิร์กหรือไง หัวไหล่กับต้นขาน่ะคือจุดอ่อนที่ทำให้ศัตรูเคลื่อนไหวลำบาก”
ใช่เวลามาสอนหรือไงนะเจ้าเสือ ข้ามุ่ยปาก ก่อนจะมองซ้ายมองขวาอย่างมึนงง
“ข้ามีคำถาม”
