ข้ายกมือปาดเหงื่อ ความตึงเครียดและตกใจเมื่อครู่ทำให้เหน็ดเหนื่อยราวเพิ่งวิ่งมาราธอนรอบสมาพันธ์ (แม้ว่าจะไม่รู้ว่าสมาพันธ์ใหญ่ขนาดไหนก็เถอะ) เลือดส่วนหนึ่งหยดติ๋งๆ ตามปากกระบอกปืน อีกส่วนกระเซ็นเลอะเสื้อผ้าจนปรากฏเป็นด่างดวง ขณะที่ส่วนใหญ่…แผ่กระจายตามพื้นคล้ายน้ำก๊อกรั่วจากปากแผลบนศีรษะของฮาเวสเตอร์
ข้าจิ้มนิ้วจึกๆ ที่ข้างแก้มซีดเผือดของอีกฝ่าย
“เฮ้ ตายรึยัง…”
พลันฮาเวสเตอร์ฉวยโอกาสข้าไม่ทันระวังพลิกตัวกะทันหัน ชิงตำแหน่งคร่อมทับด้านบนแล้วกดข้ากระแทกพื้นด้วยสองมือที่บีบรอบลำคอ ข้าอ้าปากพะงาบ เงื้อปืนในมือฟาดศีรษะนั้นอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายหัวแข็งเกินทานทน สองมือที่บีบคอข้าเองก็กระชับแน่นราวเค้นแรงทั้งหมดออกมา ข้ามือสั่น เริ่มจับปืนไม่ไหว ภาพเบื้องหน้ารางเลือนเห็นเพียงสีแดงของหยาดเลือดและดวงตาของฮาเวสเตอร์
ซวยแล้ว!!
ข้าพยายามดิ้นรน แต่ดวงตาของฮาเวสเตอร์คล้ายมีมนต์สะกด แรกพบทำให้ข้าหวาดหวั่นไม่กล้าขยับเช่นไร ในช่วงเวลาเป็นตายก็ทำให้ข้าหวาดเกรงจนแทบขัดขืนไม่ได้เช่นนั้น
ข้ากำลังจะตาย
ความรู้สึกนี้ชัดเจนกว่าก่อนหน้านี้ที่โดนขู่ฆ่าเป็นไหนๆ อาจเพราะตอนนั้นอีกฝ่ายยังไม่ทันลงมือขั้นสุดท้ายท่านราพิตต์ก็มาช่วยซะก่อน แต่ตอนนี้…
โฟรเซน ช่วยข้าด้วย
โครม!!
ข้าเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ฮาเวส
