ำนั้นทำให้ข้าใช้สองมือประคองปืนทิ่มหน้าผากอีกฝ่ายบังคับให้นอนแนบพื้น ถึงแม้จะมือสั่นหน่อยๆ เพราะไม่มั่นใจตัวเองว่าหากถึงสถานการณ์วิกฤต…จะกล้ายิงหรือไม่
สามเผ่าสู้กันกลางเนินทรายจนคนล้มตายเต็มไปหมดยังจะเป็นลม เจ้าเสือเล่นงานโพดีเซิร์กจนเลือดอาบยังไม่กล้ามองเต็มตา ถ้าต้องยิงเจาะกบาลฮาเวสเตอร์ขึ้นมา…ข้า…
คล้ายรับรู้ถึงความลังเล ฮาเวสเตอร์จึงคว้าข้อเท้าข้าหมายจะกระชากให้ล้มหงายแล้วเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมทาบทับ เสียงกระดูกลั่นเบาๆ บ่งบอกว่าข้อเท้าข้างนั้นกระดูกร้าวเรียบร้อย ความเจ็บปลาบทำให้ข้าเงื้อปืนฟาดหมอนี่ทันที ด้วยกระบอกที่สร้างจากวัสดุอย่างดีแถมยังแข็งแรงทนทาน ขนาดสเกลปิออซโดนยังร้องจ๊าก นับประสาอะไรกับคนขององค์กรลับ
โป๊ก!
ฮาเวสเตอร์กระตุกตัวแต่ยังไม่ปล่อยข้อเท้าข้า
โป๊ก!
เสียงคำรามลอดไรฟันดังขึ้นพร้อมแรงดิ้นขัดขืน ทำให้ตัวข้าที่กำลังนั่งคร่อมใช้สองขาหนีบร่างนั้นแน่นพลางเงื้อกระบอกปืนขึ้น เพิ่งเห็นว่าอาวุธสำหรับยิงตอนนี้เปื้อนเลือดแดงสดไหลเยิ้มเป็นทาง ถึงจะกลัวแต่ข้าไม่มีทางเลือก ยิ่งนึกถึงตอนฮาเวสเตอร์จะฆ่าข้าจนเจ้าเสือยอมตายตามก็มีแรงฮึดกว่าเดิม ทุ่มฟาดซ้ำตำแหน่งเดิมแรงๆ อีกที
โป๊ก!
และอีกที
โป๊ก!
อีกครั้งเถอะน่า
โป๊ก!
ในที่สุด…ร่างของฮาเวสเตอร์ก็แน่นิ่งไป
“เฮ้อ”
