ปาก หลุบตามองพื้นดำมืดแสนโหวงเหวงของห้วงมิติ
พลันมือข้างหนึ่งลูบหัวแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขยี้แรงๆ จนผมยุ่งกระเซิง
“เจ้าเสือบ้า!”
“ยังไงตอนนี้เจ้าก็ตัดข้าออกจากชีวิตไม่ได้ ถูกผูกด้วยตราพันธะตราบสิ้นลมหายใจ เท่ากับว่าพวกเราเป็นยิ่งกว่าญาติอีกไม่ใช่หรือ”
ปากที่เม้มแน่นเปลี่ยนเป็นกลั้นยิ้ม เจ้าเสือปลอบข้า ได้ยินไหมว่าเจ้าเสือปลอบข้า
“ข้าไม่ได้ปลอบเจ้า ข้าแค่พูดความจริง” เจ้าเสือผลักศีรษะข้าซะงั้น ประเด็นสำคัญคือพวกเราถึงเผ่าแมงป่องพอดี ข้ากำลังปลื้มใจกับเจ้าแมวตัวโตที่พูดอะไรดีๆ เลยตัวโซเซตามแรงนั้น ล้มแหมะทับคนคนหนึ่งเข้าพอดี
“เจ้า…”
“ฮาเวสเตอร์!”
เจ้าเสือตะโกนเรียกชื่อผู้โชคร้าย หรือบางทีอาจจะเป็นข้าที่ซวยกว่า เพราะคนที่โดนข้าทับกะทันหันจนจุกลุกไม่ขึ้นนั้น…คือศัตรูตัวฉกาจของสมาพันธ์แห่งสามภพ!
ข้ารีบยกปืนจ่อขมับอีกฝ่ายทันที ยิงเป็นรึเปล่าไม่รู้แต่ระยะนี้ยิงโดนแน่ๆ
“อย่าให้มันลุกขึ้นมา!” เสียงเจ้าเสือดังพร้อมเสียงระเบิดตูม! ข้าเพิ่งสังเกตว่าถัดจากฮาเวสเตอร์มีชายชุดดำอีกสองคน และสองคนนั้นก็พยายามจะกระชากตัวข้าออกจากหัวหน้าหน่วยขององค์กร แน่นอนว่ามันไม่ยอม ต่อให้โดนรุมสองก็พร้อมสู้ตาย
“คิดหรือว่าจะหยุดข้าง่ายๆ” เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำดังมาจากร่างใต้ข้านี่เอง ถ้อยค
